forbidden love

برگشتم. :-)

2012-02-17T08:02:00.000-08:00

دلم برای همتون تنگ شده بود.

چندیست

2012-02-01T08:35:00.000-08:00

چندیست که اوضاع زندگی خانوادگیمان بهم ریخته।کلا چند وقته همه چیز رو اعصابمه।این بده که ادم یه وقتایی از باباش متنفر بشه؟

چندیست که سعی در شادمان سازی خودم دارم।ولی اطرافیان علاقه شدیدی به ریدن در اعصاب و شادی من دارند।

چندیست که به قرصهای ارامبخش معتاد شدم। دکتر برای سه ماه واسم نوشت। بعدش رفتم پیش یه دکتر دیگه اونم واسه سه ماه برام همون قرص رو نوشت و من هم اصلا به روی مبارکم نیاوردم که این قرصها وابستگی میارن।

احتمالا چند وقت نتونم بیام نت।دارم ارتباطم رو با دنیای شیرین مجازی از دست میدم। امیدوارم زیاد طول نکشه.

art

2012-01-27T06:43:00.000-08:00

خیلی فرق کردم.

2012-01-23T07:40:00.000-08:00

تازگی ها تصمیمی جدی گرفتم که فرق کنم। اونطور که دوست دارم تا اونجایی که در توان دارم زندگی کنم।خوش بگذرونم। فکر کردم اگه بشینم منتظر معجزه واسه یه تغییر اساسی وقت تلف کردنه।واسه همین یه سری تغییرات جدی توی خودم ایجاد کردم।
البته از اونجایی که فکر میکنم دوقطبی ام ،یه حسی بهم میگه الان دوره مانیک منه و میگذره। ولی گور باباش.
یه سایت هم پیدا کردم خیلی باحاله।البته واسه من باحاله।بقیه رو نمیدونم।

جدایی نادر از سیمین

2012-01-17T12:39:00.000-08:00

این عکس رو گذاشتم چون مدونا هم توش بود.
راستی این پست نظرات بعد از تایید من ثبت میشن।فقط همین پست.

a beautiful lie

2012-01-10T04:31:00.000-08:00

همه چیز خوبه। زندگی لذتی دارد وصف نشدنی। ارامش । ارامش همه جا حضور دارد। من چقدر خوشبختم। از لحظه لحظه این زندگی لذت بار استفاده میکنم و دم را غنیمت میشمارم। من چقدر خوشحالم। جشنی در دلم برپاست। اشک شوق میریزم। زندگی چقدر زیباست। چقدر شیرین। مثل یک رویا... و دیگر هیچ

یک قطره اشک نریختم.

2011-12-28T06:08:00.000-08:00

دست به کار شدم। برای کشتن। کشتن تو। کشتن تو در قلبم و در ذهنم। خاطراتت را میکشم ولی یادگاریهایت را،نامه هایت را نگه میدارم। هر چند هزار سطر دروغ به هیچ درد نمیخورد। ولی به من یاداوری خواهد کرد که تو...تو دروغ گو بودی। یادگارهایت به من میگویند که من چه ساده لوح بودم।
نه। تو ادم بده نیستی। منم। من ادم بده هستم। من که هی خودم رو خر کردم। دیدم که رفتی ولی دور شدنت را باور نکردم। شنیدم صدای پچ و پچ و خنده هایت با او را ولی جنده بودنت را باور نکردم। حس کردم سردی دستهایت را و طعم تلخ لبهایت را در آخرین بوسه ولی باور نکردم।
تو ادم خوبه بودی। تو با همه این نشانه ها به من گفتی برو و من مثل مسخ شده ها ،مثل احمق ها ماندم। گفتم درست میشود। تو او را در آغوش کشیدی و من غم بی کسیم را। تو ادم خوبه بودی।
ولی من از خریت سیر شدم। انکار را در گنجه خاطرات محبوس کردم। و تو را در دلم آتش زدم। و به تماشای شعله ها نشستم। من حتی یک قطره اشک نریختم। در سکوت تماشا کردم و رها شدم। ازاد।
مهم نیست। اصلا مهم نیست। تو هنوز دوست منی। ولی عشقی در میان ما نیست। عشق مرد। خودم جسدش را سوزاندم। خاکسترش را به باد دادم و آآآآه راحت شدم। آزاد رها رها

تنها

2011-12-26T08:35:00.001-08:00

به سایه م روی دیوار خیره شدم و باهاش درد ودل میکنم। یه نفر بی توجه به حضور من چراغ رو خاموش کرد। اون هم رفت। سیه هم منو تنها گذاشت। و مطمئن هستم که منم خودم رو تنها میذارم। دارم دور میشم از خودم। انگار که از خودم متنفر شدم। میخوام با ناخن هام قفسه سینه مو جر بدم। تا راحت بشم।از توی اون قفس بیرون بیام। برم।برم پی کارم।

پ।ن: فکر کنم به بیماری زیبای افسردگی-شیدایی مبتلا هستم.چندیست.

کابوس

2011-12-14T11:36:00.000-08:00

سالهاست که کابوس میبینم।کابوس حضور داشتن। کابوس زیستن। و من هر چه تلاش کردم از این کابوس دیرین خلاص شوم نشد। نشد। من با این کابوس زاده شدم। و مرگ و شاید مرگ پایانی باشد بر کابوسی دایمی। پر از پوچی و ... همین। پر از پوچی। و من خسته شدم از غر زدن و من خسته شدم از ناله کردن। از افسرده بودن। از قرص دیازپام و درد معده। از لاس زدن های تلفنی و اس ام اسی مزخرف।از نشستن پشت این کامپیوتر و خیره شدن به دنیایی که شید دلم میخواست داشته باشم। از بس توی رویای غرق شدم خفه شدم। از بس منتظر موندم که یه تحولی بشه مردم।
و دو نفر تصمیم گرفتن طی یک تماس جنسی، اسپرم وتخمکشون رو با هم قاطی کنن تا نه ماه بعد یه بدبخت به بدبختای دنیا اضافه کنن। دلم میخواد منقرض بشم।
پ।ن: گفتم از غر زدن خسته شدم ولی چقدر غر زدم.

نادانی

2011-12-05T10:42:00.000-08:00

ای بابا...تا کجا نادانی...
امروز بحث خانم بابک رو گوش میدادم ایشون خیلی خوب حرف زدن ولی متاسفانه همجنسگرایی و ترانس سکشوالیسم رو با هم قاطی کردن।از یه روانشناس بیش از این انتظار هست।

کافور. لینکین پارک. دیازپام. الکساندر

2011-11-27T12:35:00.000-08:00

... سلف دانشگاه مثل قبرستون بوی کافور میده و میل جنسی من تمایلی به سرکوب شدن نداره।قبل از کلاس یه استاد احمق برای ارامش لینکین پارک گوش میدم।و بعدش یه دیازپام میخورم।حالم بهم میخوره। نفسم میگیره। هنوز گوشام درد دارن। فکر کنم چرکی شدن। سوراخشون کرده بودم। شب وقتی همه خواب بودن الکساندر تماشا کردم و دلم سوخت برای هفاستین(یا حالا هر چی اسمش هست)।
کاش تموم میشد همه چیز। وقتی روزمرگی همه جای زندگیم رو گرفته...وقتی دلم میخواد نصف بیشتر اطرافیانم رو خفه کنم... کاش پایانی بود...
زندگی بوی فاظلاب میدهد و رنگ سبز خیلی بدی دارد।

بازگشت

2011-11-15T09:57:00.000-08:00

।توی این مدت از تنهایی داشتم میمردم।تازه فهمیدم چقدر به همتون وابسته شدم।به همه شما।شما خانواده عزیز من هستید و بدون شما من خیلی تنهام। و تنهایی خیلی ترسناکه।

شب

2011-10-12T09:38:00.000-07:00

تاریکی । تنها چیزی که حس میشه تاریکیه। خسته ام । انگار که کوه کندم। تمام وجودم یخ زده। از سرما میلرزم। و من در این تاریکی ِ مطلق از این سرمای ظالم میترسم। اخرش اینجا میمیرم। بی انکه دیده باشم। بی انکه حس کرده باشم। بی انکه فهمیده باشم। کسی اینجا هست که نمیگذارد। کسی اینجا هست که چشمان مرا بسته। سکوت را حاکم کرده। کسی اینجاست که میداند و میبیند که من دارم اب میشوم و میسوزم و نابود میشوم। کسی اینجاست که میبیند و پوزخند میزند। کسی که هیچ کس نیست।
راه فراری نیست। دری وجود ندارد। پنچره ایی। حتی روزنه ایی رو به بیرون نیست। هیچ چیز نیست। جز سرما । جز تاریکی। نه। هیچ چیز نیست।

جاودانگی

2011-10-06T08:38:00.000-07:00

گرمی تجسم حضورت در کنارم لذتی دارد،به اندازه حس جاودانگی। ای کاش کمی از این گرما و شور در حضورِ واقعیت در کنارم وجود داشت تا به جاودانگی حقیقی میرسیدم। افسوس که همیشه این فقط بدن سرد من هستند که تپش دیوانه وار قلبم برای تو را حس میکنن। کاش بودی। افسوس। افسوس। افسوس
نه افسوس خوردن دردی از من دوا نمیکند। باید این شعله سرکش وحشی رام شود در قلبم। من رامش میکنم। من

وجدان

2011-09-28T10:15:00.000-07:00

وجدان ،اخلاق،انسانیت یا هرچی شما اسمش رو بذارید।بعضی از ادما انگار حتی اسمش رو نشنیدن।
پ।ن: فکر کن یه دکتر توی بیمارستان پرونده مریضی که چندین بار خودکشی کرده و افسردگی شدید داره روجلوی چشم خودت مریض به همکارش نشون بده و بگه امروز هر چی دیوونه س میفته به من।

پاییز

2011-09-17T08:10:00.000-07:00

دلم برای خش خش برگ های زرد و نارنجی زیر پام/برای نم نم بارون/برای قار قار اون کلاغ سیاهه که هر وقت میخونه میگم خوش خبر باشی/واسه بوی خاک بارون خورده/واسه درختای لخت/واسه قرمز شدن نوک بینی م از سرما/واسه خیلی چیزا دلم تنگ شده.

نه این که این چیزا دیگه نباشنا/نه/ فقط یه مدتیه دیگه اون حال و هوا رو ندارم.

روح لطیف و کودکانه م رو که از دیدن قطره های بارون شاد میشد،به چه قیمتی به ماتم فروختم.دیگه نم نم بارون هم اونطوری شادم نمیکنه.دیگه زیر دوش هم گریه م نمیگیره.دیگه اشکی واسه ریختن و اهی واسه کشیدن باقی نمونده.

پ.ن : به خاطر شروع شدن کلاسا سرم شلوغه.اگر دیر به دیر میام از همین الان معذرت خواهی میکنم.برای تک تک شما دوستای گلم یه پاییز خوشگل رو ارزو میکنم.

نبرد

2011-09-10T08:46:00.000-07:00

هر روز خودم با خودم میجنگم।سعی میکنم شاد باشم।سعی میکنم بیخیال زندگی کنم। سعی میکنم از زندگی لذت ببرم। اما همیشه یه امای بزرگ میاد اون وسط و بهم میگه : چه چیزی واسه شاد بودن داری؟چی این زندگی لذت بخشه اخه؟। راست هم میگه ها। به لبخند مضحک روی لبم توی اینه نگاه میکنم و میدونم یه چیزی توی وجودم داره فریاد میزنه"چیزی واسه خندیدن اینجا وجود نداره"। خودم هم مثه سگ پاچه خودم رو میگریم تازگی। همش به این فکر میکنم که زندگی چقدر گه ِ। ادم ها چقدر احمقن। و اینکه من وسط این احمقا دارم چه گهی میخورم। دلم میخواد همه چیز یهو نابود بشه। بعد دو دقیقه بعدش میگم گور بابای همه چیز و همه کس،بیخال،از زندگی لذت ببر। دیوونه شدم। نمیدونم। کاش میشد یه کاریش کرد। ولی نمیشه। مگر اینکه توی این نبرد یکی برنده بشه،خودِ شاد من یا خودِ غمگین و عصبی من.

تغییر

2011-09-06T06:36:00.000-07:00

تغییر خوبه।لازمه।روحیه م کلی بهتر شده।الان خیلی هَپی هستم.

/سوختن/

2011-08-27T07:22:00.000-07:00

نمیتونم حس کنم/ریه هام پر از دود غلیظی شدن که تمومی نداره/زندگیم داره میسوزه/حاصل همه عمرم/روی تختم دارز میکشم و اشک میریزم/کسی دلیل اشکهام رو میپرسه/و من میگم نمیبینی جوونیم رو که داره جلوی چشمات و چشمام میسوزه؟/دیگه خاکستر شده/نفسم سنگین شده و حس میکنم دارم خفه میشم/چرا هیچ کس این سوختن رو نمیبینه؟/چرا کسی برای خاموش کردن آتیشی که توی وجود من شعله میکشه تلاش نمیکنه؟/اتیشی که داره نابودم میکنه؟/از جوونیم چیزی باقی نمونده/هنوز به نیمه ده بیست عمرم نرسیدم/اما از جوونیم چیزی باقی نمونده/سوخت و خاکستر شد،روح و ذهن جوونم/من موندم و یه عمر پیری و یه مشت خاکستر/

عنوان ندارد.

2011-08-22T08:07:00.000-07:00

تاریکی...تا چشم کار میکند تاریکی।صداهای درهم।فریاد،جیغ،ناله। هیچ کس نیست। صدای چکمه ها مثل پتک توی سرم। زیر تخت قایم شدم। تا کسی پیدایم نکند। لیبی شلوغ است। ذهن من هم پر از اشوبِ। خوشحالم ناراحتم تکلیفم با خودم هم معلوم نیست।باید بروم। از این خانه। تارهای عنکبوت تمام سقف و دیوارها را در اغوش کشیده। و بیوه سیاه زل زده به ماگ من। ساعت خیلی وقته که از کار افتاده و این چیزایی که من مینویسم اصلا ارزش ادبی ندارن। اصلا ارزش ندارن। خودم هم شاید نفهمم چی نوشتم।
باید سکوت کرد। چون اینجا صدا ها درهمند। کسی برای حرف من گوش بیکار سراغ ندارد।تارهای صوتیم خیلی خسته ان। فریادهایم به هیچ جا نرسیدند।
واییی।چقدر حرف میزنم।باید بروم چون راه دراز است و زمان کم.

-

2011-08-12T05:32:00.000-07:00

برای داداشی، مهسا ، رودین و خودم।

وقتی که دیوانه شدم.؟!

2011-08-07T05:59:00.000-07:00

باز برگشتی و با اون دو تا چشمت بهم زل زدی। چشمایی که سفیدیش به قرمز میزنه। از من چی میخوای؟ چهار شب ِ که نتونستم درست بخوابم।حضورت ازارم میده। میترسم। خون توی رگهام فریز شده انگار। قلبم به سختی میزنه و نفسم بالا نمیاد। تو از سر رضایت لبخند میزنی। سرم رو میکنم زیر پتو تا شاید راحت شم। اما سنگینی نگاهت رو حس میکنم। چرا نمیری؟از من چی میخوای؟
چند ماه پیش از سر تنهایی خودم خلقت کردم। که با هم باشیم। که تنها نباشم। و حالا انگار تو از من طلبکاری। با چشمات بهم حمله میکنی। قفسه سینه م رو میشکافی و سعی میکنی قلبم رو بیرون بکشی। ولی قلبی وجود نداره। قلبم رو یکی با خودش برده। سالها پیش با خودش برد। کسی که شبیه تو بود با چشمایی که سفیدیش به ابی میزد। وقتی رفتم من تنها شدم। و توی خیالم تو رو ساختم।
حس میکنم جسمم داره زیر پتو تحلیل میره।حس میکنم کوچیک شدم। خیلی کوچیک। و تو باز از خوشی میخندی।
اومدی نابودی من رو ببینی। تا ارضا بشی। تا به بالاترین نقطه لذت برسی। اون هم از ازار دادن من لذت میبرد। درست مثل تو।
احساس میکنم بهم نزدیک شدی। سرم رو از زیر پتو بیرون میارم। نیستی। رفتی। سرم رو برمیگردونم زیر پتو و دستای اون رو میبینم که دور کمرم حلقه شده। چشماش پر از اشکن। حتی اون بخاطر این ویرانی و شکست گریه میکنه। اشک میریزهو। و تو خون گریه میکنی। به خودم نگاه میکنم। به جسمم। چقدر لاغر و زشت شدم। به نور خورشید خیره میشم که از پنجره افتاده روی بدنم। تو ، اون و جسم سرد من به خواب عمیقی فرو میرید و من باز تنهام.

رفتن

2011-08-02T07:52:00.000-07:00

باید برم. چمدونو پر کنم از هر چی که دارم و برم. یه ماگ ، دو تا گوسفند (از این شوان د ِ شیپ ها) ، یه سری لباس، گوشیم. و دیگه هیچی نمیخوام. فقط میخوام برم. یه جایی که دیگه اینجا نباشه. یه جایی که اسمونش ابی باشه. نه مثل اینجا خکستری. یه جایی که ...! جایی که میخوام برم وجود نداره. چمدون رو باید خالی کرد. جایی واسه رفتن نیس. جایی واسه موندن هم نیس. باید سوخت... باید ساخت. نه فقط باید سوخت. اینجا ساختن گناه ِ . نمیدونم. شاید هم من زیادی میخوام همه چی خوب بشه. شاید باید واقع بین بود. و با واقعیت کنار اومد. من اصولا نمیتونم کنار بیام. نمیتونم همرنگ جماعت شم. شاید من زیادی ام و ...!
تازگی ها خیلی حساس شدم. مثلا چند شب پیش بچه های اسمان رو میدیم. قدیما فقط فیلم رو میدیدم و یکم ناراحت میشدم. اما دیشب مثل ابر بهار گریه میکردم.
فکر کنم دیوونه شدم. ولش کن. این نیز بگذرد

تهران من حراج

2011-07-29T05:11:00.000-07:00

دیروز فیلم تهران من حراج رو میدیدم। خیلی قشنگ بود। البته تلخ بود।چون واقعیت تلخه। من اون بخشش رو دوست دارم که مرضیه وفامهر میزنه। خودش رو خالی میکنه। گاهی احساس میکنم منم باید برم سر یه کوهی کلی داد بزنم تا خالی شم। راحت شم। سبک شم.

ازدواج

2011-07-24T08:52:00.000-07:00

امروز نیویورک شاهد ازدواج زوج های همجنسگرا بود। من براشون ارزوی خوشبختی میکنم.

گیتار

2011-07-22T04:30:00.001-07:00

برخورد انگشتام با سیم های گیتار سکوت رو شکست. و غم اهنگی که نواخته میشد بغض منو. اشکام جاری شدن.درست مثل نت های موسیقی.
اشک ریختم. برای ؟ نمیدونم برای چی. چند وقتی وجودم پر از ترس ِ. نمیدونم واسه چی!
یکی از سیم های گیتارم پاره شده. وقتی دیدم گیتارمم مثل من داغونه، دلم گرفت.
کاش ...

couples

2011-07-17T05:35:00.000-07:00

darren hayes and richard cullen

cynthia nixon and christine marinoni

توضیح : هر دو تا زوج از سال 2004 تا الان باهم هستن. تازه خانم نیکسون و همسرش نی نی هم دارن.

خواستگاری

2011-07-11T11:40:00.000-07:00

چشماشو دوخته بود به کیفش. با عروسکی که به زیپ کیفش وصل بود ور میرفت. توی چشماش اشک جمع شده بود. تمام بدنم یخ زده بود. نمیدونم از شرم بود یا از ترس.سکوت داشت دیوونه م میکرد. افکارم درهم شده بودن. نمیدونستم چی پیش میاد. بهش گفتم فراموشش کن. بلند شدم که برم. دستم رو گرفت. بلند شد و رو به روم ایستاد. توی چشمام زل زده بود. میخواستم یه چیزی بگم که لباش رو گذاشت روی لبام.
نیم ساعت قبلش :
دلم رو زدم به دریا و گفتم من عاشقتم. میخوام بقیه عمرمو کنار تو باشم. تو چی؟ منو دوست داری؟ با من زندگی میکنی؟
خندید و گفت این الان درخواست ازدواج بود؟
گفتم اره. خیلی هم جدی بود. دو تایی ساکت شدیم

اینا دیگه مدل نیستن!

2011-07-09T07:31:00.000-07:00

تصویر اول Marc Jacobs طراح هست. البته الان جدا شدن.
تصویر دوم Ursula Holl دروازه بان تیم ملی آلمان هست. تازه ازدواج کردن.
تصویر سوم John Galliano طراح هست. خیلی وقته با این دوست پسرش هست. (عزیز دل من هستن ایشون)
تصویر چهارم Jane Lynch بازیگر هست. خیلی وقته با این خانم که الان پارتنرش هست،توی رابطه هستن.(خیلی جیگره ایشون)

زنگ

2011-07-05T04:52:00.000-07:00

اولش یه چیزی بگم : یه مدت نبودم وبلاگ ها صحنه جنگ و نبرد به اسم روز ملی شده. اصلا نمیخوام راجع بهش حرف بزنم.چون بیخبرم. فقط واقعا متاسفم.
گوشی رو برداشتم و شماره ش رو گرفتم. جرات حرف زدن نداشتم. چی میخواستم بگم؟ سریع قطع کردم. مثل دیوونه ها توی اتاق قدم میزدم و فکر میکردم. فکر کردم شاید خودش زنگ بزنه. منتظر شدم. ساعت ها به گوشی م خیره شدم. توی تاریکی. احساس میکردم قلبم شکسته... خرد شده... عشقم به اون داشت منو میکشت ولی اون توی دنیای دیگه بود. عشق براش معنا نداشت. میدونستم توی تمام این مدت باهام بازی کرده از اول میدونستم داره بازی میکنه. اما خودم بهش اجازه دادم که این بازی رو انجام بده. از اینکه کنارش بودم لذت میبردم و بهایی رو که براش پرداخت میکردم نمیدیدم. برام مهم نبود که اون هیچ حسی بهم نداره و به من به چشم یه وسیله نگاه میکنه . حالا اما قلبم ... قلبم نابود شده. مقصر منم. بازنده منم. عشق از وجودم رفته و جای خالیش وجودم داره رو میسوزونه .خاطراتش داغونم میکونه. با همه این حرف ها همچنان چشم دوختم به گوشی. شاید زنگ تلفن بغضم رو بشکنه. تنهاییم رو بکشه. من چی میخوام؟
دیگه هیچ چیز مهم نیست. این سیاهی و تاریکی رو هیچ نوری از بین نمیبره. اون دیگه هیچ وقت برای من عشق قبلی نمیشه. عشق زوری نمیشه. گوشیم زنگ میخوره و من خاموشش میکنم. قصه ما تموم شده.

تنهایی

2011-07-03T05:39:00.000-07:00

تجاوز گروهی... تجاوز تکی... کودک ازاری... امنیت اخلاقی... سگ کشی... فرار... تنهایی... پناهندگی... بی کسی... گرما... امتحان... افتادن(توی امتحان)... کرایه تاکسی... لیبی... ناتو... وای...

اینا رو هر روز میشنیدم।خسته شدم.

couple

2011-06-01T06:21:00.000-07:00

این است زندگی؟

2011-05-29T09:38:00.000-07:00

مثل هر روز صبح از خواب بیدار میشه. دست و روش رو میشوره. یه چای تلخ که سرد هم شده. کوله پشتی ش رو برمیداره و قبل از اینکه باباش بیدار بشه از خونه میزنه بیرون. مثل همیشه بی هدف.
میرسه به همون پارک همیشگی. جلوی دستشویی یه مکث میکنه. اطرافش رو خوب نگاه میکنه و وقتی مطمئن میشه کسی نیست، میره توی دستشویی زنانه. سریع از توی کوله پشتی مانتو و شالی رو که تازه خریده بود رو درمی آره و میپوشه. بعد کیف لوازم ارایشش بیرون میآره و جلوی ایینه کثیف ارایش میکنه.برای چند ثانیه توی ایینه به خودش خیره میشه. توی دلش میگه من اینم. یه دختر.
سوار اتوبوس میشه و به سمت یه مقصد نامعلوم میره. توی ذهنش یه عالمه فکره. فکرهای خوب و بد. اونقدر توی افکارش غرق شده که متوجه پچ پچ های اطرافیان، نگاه های معنی دار و پوزخنداشون نیست. شاید هم دیگه این رفتارها براش عادی شدن.
میره توی کتابخونه، دنبال یه کتاب میگرده. همه کتابخونه ها و کتابفروشی ها رو تقریبا گشته. به کمک مسئول کتابخونه پیداش میکنه. میره یه گوشه میشینه و شروع میکنه یه خوندن. سنگینی نگاه مسئول کتابخونه رو حس میکنه. خسته شده از این نگاه ها. ولی مثه همیشه مجبوره تحمل کنه. توی کتاب غرق شده و متوجه گذر زمان نیست. خانم مسئول میاد و بهش میگه دیگه دارن کتابخونه رو تعطیل میکنن و باید بره. کوله ش رو بر میداره و راهی میشه. خوشحاله. چون یه دلیل داره فردا واسه زندگی کردن.
سوار اتوبوس میشه. دوباره همون مردم، همون نگاه ها. از اتوبوس که پیاده میشه ؛ دو تا پسر دیگه هم باهاش پیاده میشن. کم کم متوجه میشه که اونا دارن تعقیبش میکنن. خیابون که خلوت تر میشه شروع میکنن به متلک انداختن. چرت و پرت گفتن. یکیشون سعی میکنه که کوله ش رو بقاپه. مسیرش رو عوض میکنه ولی اونا باز دنبالش میان. قدم هاش رو تندتر میکنه. شروع میکنه به دویدن و تا اونجا که میتونه سریع میره. دیگه ازشون خبری نیست. ولی قلبش داره مثل گنجشک میزنه.
میره تو پارک. همون دستشویی. مانتو و شال رو درمیاره. ارایشش رو پاک میکنه. توی ایینه به پسری نگاه میکنه که واسش غریبه اس.
میره خونه. زخم زبون های باباش. شامی که با بغض میخوره. میره توی رختخوابش. اشکایی که از چشماش پایین میان رو سریع پاک میکنه. به فردا فکر میکنه، به کتابی که پیدا کرده....
شاید فردا یه روز بهتر باشه. شاید.
پ.ن : نمیدونم چقدر تونستم خودم رو جای اون بذارم، ولی سعی کردم با تمام وجود بنویسم. اگر کمی و کاستی بود ببخشید.
مهرزاد جون افطار کردم.

دوباره اعدام به جرم مزخرف لواط توی کرمانشاه। داغونم। خیلی.

غرق شدم

2011-05-26T08:07:00.000-07:00

ادم خسته میشه।به سیم اخر میزنه। دیگه حوصله م سر رفت। حالم خیلی بد بود। گاهی پیش میاد। از همه چیز و همه کس خسته شده بودم। حتی از خودم। هنوزم خسته ام। اما از قبل اوضاع بهتره। دلم واسه اینجا تنگ شده بود। خیلی। ;-(
روزه سکوت گرفته بودم.

عاشق رنگين كمونم.

2011-04-07T09:20:00.000-07:00

عيد

2011-03-15T02:54:00.000-07:00

بوي بهار داره مياد। ننه سرما داره ميره (البته هنوز نرفته ،الان از سرما دارم ميلرزم।)
به هر حال عيد همگي مبارك। پيشاپيش

قشنگن

2011-03-03T00:29:00.001-08:00

من خواهرم را کشتم.

2011-02-17T05:48:00.000-08:00

از وقتی بابام مرد احساس کردم که من مرد خونه هستم. من باید مواظب دو تا خواهرم باشم. لیلا خواهر بزرگترم بود. نوزده سالش بود که با عباس ، پسر عمومون، ازدواج کرد. یه سال بعدشم یه دوقلو زایید مثه پنجه افتاب. اما ابجی کوچیکه ،مینا، خیلی سرکش بود. هر کاری دلش میخواست میکرد. سال اخر دبیرستان بود، که یکی از همسایه ها گفت پسرش خاطرش ِ و میخوادش.گفت میخوان بیان خواستگاری! اما مینا جفت پاشو کرد ه بود توی یه کفش که میخوام درس بخونم.مامانمون هم هوای این ته تغاریِ لوسش رو داشت. اجازه دادم درس بخون. سه ،چهار سالی دانشگاه میرفت. با اینکه هیچ خوشم نمیومد دانشگاه بره گذاشتم درسش رو تموم کنه.درسش که تموم شد گفت یکی از استاداش واسش کار پیدا کرده. گفتم گه خورده! مرتیکه بی ناموس. بعد از دو هفته دعوا و فحش و سر و صدا، راضی شدم بره سر کار. توی این مدت هر چی خواستگار براش اومد رد کرد. هی توی گوشش خوندم که شوهر کن،برو. میمونی روی دست مامان! گوشش بدهکار نبود. بهش گفتم لیلا رو نگاه کن. یه تیکه جواهره! داره زندگیشو میکنه. چه کم و کسری ای داره؟! اخرش که باید شوهر کنی. نمیشه که همه عمر ور دل من بمونی! میگفت دوس نداره مثه لیلا کنیز مطبخی بشه. میگفت نمیتونه بشین توی خونه و اسیر بشه.
چند ماه بعد مینا شروع کرد به بهونه گیری. میگفت سنی ازش گذشته و باید مستقل بشه. من میدونستم همش زیر سر اون دوست ورپریده ش معصومه است. اون این حرفا رو توی گوش مینا میخوند. سر مستقل شدن مینا کلی دعوا کردیم. هر کاری تونستم کردم، از فحش و داد و هوار تا کتک و ...! فایده نداشت. مجبور شدم همون اطراف خونه لیلا براش یه خونه اجاره کنم. به امید اینکه از پس پول کرایه خونه و خورد و خوراکش برنیاد و برگرده ! اما اون معصومه عوضی بهش کمک میکرد. یه سال بعد صاحب خونه قرارداد رو برای دو سال تمدید کرد.
توی این دو سال هر دو سه روز یه بار بهش سر میزدم. کم کم داشتم به رفت و امد های اون دختر معصومه به خونه مینا شک میکردم. یه روز دیدمش که با کلی خرید،از مرغ و ماهی وگوشت گرفته تا شکلات و ابنبات داره میره توی خونه مینا. بعدش فهمیدم که یه خیلی وقتِ داره اونجا زندگی میکنه. وقتی میرفتم اونجا حس میکردم مینا داره یه چیزایی رو ازم مخفی میکنه.رفتم توی نخ اون ومعصومه. خیلی با مینا جور بود . یه وقتای حس میکردم رابطشون از دوستی بیشتره! معصومه به نظر دختر سر به زیری میومد. اما لابد یه عیب و ایرادی دشته که توی اون سن و سال مجرد مونده. از چند نفر شنیده بودم که ازدواج کرده و سه روز بعد از ازدواجش، شوهرش طلاقش داده ! این حرفا منو بیشتر به رابطه اونا مشکوک میکرد.این حرفا ، رفتارای اون دو تا و حرفای مردم. اما نمیتونستم باور کنم که خواهر من یه همجنسباز باشه. یه اشغال...!
تولد بیست و نه سالگی مینا بود. زنگ زدم بهش و گفتم داره سی سالت میشه ترشیده شدی ها.گفت حوصله این حرفا رو نداره و نمیخواد بحث کنه. گوشی رو قطع کرد. یه کادو براش گرفتم و رفتم که از دلش دربیارم.کلید درحیاط رو داشتم؛ در رو باز کردم و رفتم پشت در خونه اونجا بود که بودم صدای خنده و حرف زدنش رو شنیدم. صدای معصومه بود. همش میگفت عزیزم ، عشقم، چه خوشگل شدی. میگفت تو از همه زنهای دنیا خوشگل تری.از شنیدن این حرفاش چندشم شد.اونا همینطوری میگفتن و میخندیدن. مینا گفت من میرم ماشین رو روشن کنم تا تو بیای. یه گوشه توی حیاط قایم شدم. وقتی رفتن در خونه رو باز کردم! همه چیز تمیز و مرتب بود. بلا فاصله رفتم سراغ اون اتاقی که وقتایی که من میرفتم اونجا، مینا سریع درش رو قفل میکرد. چندبار اصرار کردم که برم توش؛ اما هر بار یه جورایی پیچوندم. رفتم از توی انباری جعبه ابزاری رو که خودم براش خریده بودم، اوردم. در اتاق رو باز کردم.
اتاق خوابشون بود. یه تخت دو نفره، میز توالت، کمد! چندتا عکس دو نفری از مینا و معصومه روی پاتختی ها بود. دنیا جلوی چشمم سیاه شد. موندم توی اتاق و هی قدم زدم و فکر کردم. خونم به جوش اومده بود.
دو ساعت بعد برگشتن! از لای پرده نگاشون کردم. توی حیاط واستاده بودن. همدیگر بغل کردن و روی پله ها نشستن. سرش رو گذاشت روی شونه معصومه و به اسمون خیره شدن. چند دقیقه بعد دیدم که همدیگرو بوسیدن. حس نفرت تمام وجودم رو گرفت، وقتی دیدم اون دوتا وقیحانه لبای هم رو بوسیدن.
حس نفرت و عصبانیت وجودم رو پر کرده بود. صدای باز شدن در اومد! و بعد...
وقتی به خودم اومدم که داشتم لباسای خونیم رو وسط بیابون اتیش میزدم. فردا ظهر لیلا بهم زنگ زد.فقط گریه میکرد! رفتم طرف خونه مینا! توی کوچه پر بود از مامور! یکی از همسایه ها گفت یه ادم عوضی کشتتشون.وحشیانه ...
یه مامور پلیس بهم گفت مثل اینکه دیشب یک یا چند نفر وارد خونه شدن.گفت لابد اشنا بودن! چون به زور وارد نشدن.گفت با پیچ گوشتی بهشون حمله کردن! گفت یکی از مقتولین تا صبح زنده بوده؛ و از شدت خونریزی مرده!
تازه یادم اومد؛ دیشب مینا رو که ملتمسانه نگاهم میکرد ول کردم تا جون بکنه! اره من خواهرم رو کشتم.
پ।ن : جمعه ساعت چهار شبکه4 کنسرت ریکی مارتینه.

یعنی میشه؟

2011-02-12T11:13:00.000-08:00

25 بهمن؟

همراه شو عزیز...

فیلتر

2011-02-10T01:56:00.000-08:00

مبینم که همگان به ناگاه فیلتر شدن.
نمیتونم برای هیشکی کامنت بذارم؛چون error میده.اخه این وضع ما داریم. حالم داره از همه چی بهم میخوره.واسه دیدن یه ویدئو دو دقیقه ایی باید بیست قیقه توی اینترنت باشی. گند...گند به این مملکت خورده.

خونه نو

2011-02-08T10:30:00.000-08:00

در پی فیل.تر گشتن وبلاگ های قبلی،به سفارش احمد عزیز؛ این خونه جدید رو ایجاد کردم.
البته پست ها همچنان در این وبلاگ هم منتشر میشه.

جامعه

2011-02-01T07:48:00.000-08:00

به اطرافم نگاه میکنم و با خودم میگم : توی محیطی که نمیشه ازادانه صحبت کرد، نمیشه تغییری هم ایجاد کرد.خوب من از جامعه انتظار ندارم که یه شبه هوموفوبیای هزار ساله ایی که نسل به نسل بهش ارث رسیده کنار بذاره.اما دیگه اینهمه ثبات اندیشه هم خوب نیست.
من اصلا نمیفهمم کجای این موضوع (هم/جنس/گرایی) اینقدر غیر قابل فهمه. چطور من به عنوان یه لز/بین خیلی راحت اونا (دگر/جنس/گراها) رو درک میکنم. من به دوستام کمک میکنم که روز ولنتاین یه کادوی خوب برای بی.افشون بگیرن، یا یه اس ام اس عاشقانه برای همسرشون بنویسن. اما مطمئنم که همین ادما به محض این که من واقعی رو بشناسن فرسنگ ها ازم فاصله میگیرن. ولی موضوع فقط این نیست.توی جامعه ما کلا سخت میشه پیدا کرد یه جمعی که باهم حرف بزنن و به نظر هم احترام بذارن.جبهه نگیرن و هم دیگرو واسه چند دقیقه تحمل کنن.
ولی اخه این عدم تحمل از کجا میاد؟ تا کی جامعه ایران میخواد فقط حرف حرفِ اکثریتش باشه. تا کی میخواد همه رو به یه چشم نگاه کنه. دارم به این نتیجه میرسم که دیکتاتوری توی خون درصد زیادی از مردم این کشور جریان داره. ربطی به حکومت هم نداره. مردمی که پا میشن میرن مراسم اعدام یه نفر رو از نزدیک نگاه کنن.مردمی که یه نفر رو فقط به خاطر دیدگاه متفاوتش مسخره میکنن.مردمی که مثلا اگر بگی این نظام یه کار مثبتی هم کرده خرخرتو میجوئن و ...! خودم رو جدا نمیکنم از مردم. منم نمیتونم ادمای مذهبی رو تحمل کنم. نمیتونم به حرفای یه بسیجی دو دقیقه گوش کنم.سریع گارد میگرم نسبت به اون ادمایی که ازشون بدم میاد. این درست نیست.
میبینم خانه از پای بست ویران است. اون وقت یه عده کمی میمونن و غم دانستن. غم اینکه میفهمن ، میفهمن و دلشون برای نفهمی و بدفهمی بقیه میسوزه. این عده هم یا باید کشورشون رو ترک کنن، یا توی این جهنم بسوزن. ادمایی مثل شاملو، تسلیمی و ...!
باید از یه جایی شروع کنیم به فهمیدن.خود من باید درک کنم که هر کی که چادر سرشه ، هر کی که ریش داره لزوما ادم بدی نیست. هر کی کتاب دعا دستشه ادم متعصبی نیست. من همین الان باید از خودم شروع کنم. نمیخوام با تعصبای کورکورانه ایی که دارم زندگی کنم.شعار نمیدم. میدونم من قرار نیست یهو درست بشم. ولی یواش یواش میشه.
اگه توی جامعه کوچولوی خودمون هم نگاه کنیم، هستیم یه عده ایی که تحمل یه کامنت انتقادی رو نداریم. از ما بعیده. ما که زخم خورده تحجر هستیم؛ نباید سنگ باشیم تا دیگران با میخ اهنی به جونمون بیفتن. ولی خوب بازم وضع ما رنیگین کمونی ها یه ذره بهتره.
دوستون دارم خیلی زیاد.
پ.ن1: مثل یه مادر پیر نصیحت کردما.
پ.ن2: روی صحبت من با همگان بود، لطفن و خاهشن کسی به خودش نگیره.

برگشتم.

2011-01-30T08:50:00.000-08:00

سلام به همه دوستای عزیزم.یه مدت نبودم. نمیدونم کجا بودم.
دلم واسه همتون تنگ شده بود.
توی این روزا فهمیدم زندگی بدون شما خیلی وحشتناکه.
ببخشید اگه بیخبر رفتم.

x mas

2010-12-30T09:49:00.000-08:00

دوباره فیلتر شدم.

اعتراف

2010-12-22T09:54:00.000-08:00

به دعوت trevor عزیز نوشتم.
چیز زیادی واسه اعتراف ندارم.
1. دو بار اقدام به خودکشی کردم. از روی خریت.
2. عاشق یه دختری هستم که اخر نفهمیدم استریت هست یا بای.(خودش هم نمیدونه)
3.عاشق تقلب توی امتحانم.
4.به هیچ چیز (تقریبا) اعتقاد ندارم.
5.عاشق خانواده ام (به قول شوالیه عزیز)؛ یعنی شماها هستم.
6.توی بیمارستان یه بار به یه مریض دو بار دارو دادم.(خوشبختانه داروش استامینوفن بود)!

ارتش

2010-12-22T09:13:00.000-08:00

اوباما به قولش عمل کرد.قانون نگو و نپرس برداشته شد.

دیوونه

2010-12-13T09:30:00.000-08:00

از وقتی رفتی، هر شب خوابت رو میبینم.خواب میبینم که برگشتی از این سفر طولانی.
نور افتاب پلکام رو داغ میکنه. نمیخوام چشمام رو باز کنم. اخه دیشب باز توی خواب تو رو دیدم کنارم. خودت بودی. توی اغوش من تا خود صبح. یه لحظه هم از هم جدا نشدیم. من بودم و گرمای تن تو. دستای من بود و لمس اندام زیبای تو. لبای گرم تو بود که وجودم رو اتیش میزد. توی خواب من بودم...تو بودی و بازی عشق! چه رویایی.
افتاب داره پرنور تر میشه و من هنوز میخوام گرم رویای تو باشم. عجیبه ولی هنوزم گرمی نفسهات رو روی گردنم حس میکنم. هنوز نوازش انگشتات رو روی بدنم احساس میکنم. وای هنوز عطر تنت رو احساس میکنم. این چه خوابیه؟من که بیدارم! وای عطر نرگس داره مستم میکنه. اینا خوابه یا واقعیت؟!
خورشید تمام سعیش رو میکنه ؛ چاره ایی نیست. به زور چشمام رو باز میکنم. و یه صدایی اروم توی گوشم میگه :
- صبح بخیر عزیزم.
هنوز دارم خواب میبینم ؟! نه این خودتی روبه روی من ! خودتی با یه دسته گل نرگس.این تویی که برگشتی...یا منم که از نبودت دیوونه شدم؟
پ.ن : یه روز خوب میاد؟!

خسته

2010-12-04T10:50:00.000-08:00

احساس خفگی میکنم. احساس میکنم یه چیزی راه نفسم رو گرفته! از وقتی یه کم عقل اومد توی سرم ؛ حس خفگی هم اومد.
میدونید انگار توی یه سلولم . سلولی که روز به روز تنگ تر میشه! ذلم میخواد جیغ بزنم... فحش بدم... گریه کنم... دلم میخواد شب بخوابم و دیگه بیدار نشم. کاش هیچ وقت به دنیا نمی اومدم. کاش حداقل اینجا به دنیا نمی امدم. میخوام فرار کنم. میخوام برم از این فضای تیره... از این تاریکی! هوا میخوام...دارم خفه میشم... داریم خفه میشیم.
دیوونه شدم توی این کشور.از همه میترسم...به همه مشکوکم. حالم از همه چیز بهم میخوره.افسرده شدم... دارم روزای نوجوونی و جوونی خودم رو میبینم که میسوزن. دارم خودم رو میبینم ؛ ارزو هامو که داغون میشیم!پیر شدم... به اندازه سی سال پیر شدم. سرم داره میترکه.سرم درد میکنه. میدونم به اولین روانپزشکی که مراجعه کنم بستریم میکنه. دارم داغون میشم.
به کی بگم... به کی بگم! اصلا چی بگم. مگه با گفتن مشکل حل میشه؟
کاش میشد چشما رو بست و توی یه کشور دیگه باز کرد. کاش میشد چشما رو بستو... دیگه هیچ وقت باز نکرد.
پ.ن :زنان در کفن ! احساس خفگیم رو بیشتر کرد.
پ.ن : عاشق شعر به کجا چنین شتابانم. همه ارزویم اما چه کنم که بسته پایم.
پ.ن : خسته شدم...خسسسسسسسسسسسسته! انگار غم عالم توی سینه من جمع شده! بسه... دیگه خسته شدم. بسه بسه
پ.ن: این خستگی ربطی به گرایش ج/نسی نداره. هر ادمی (گفتم ادم) توی این شرایط از همه چی خسته میشه....
پ.ن : کمک
پ.ن : مراقب ایدز باشید.

KEVIN & SCOTTY

2010-11-25T10:35:00.000-08:00

چهارشنبه گذشت. همه چیز خیلی عادی بود. به غیر از لبی که توی حیاط زیر نور ستاره ها ازش گرفتم.اونطوری پیش رفت که میخواستم. نذاشتم زیاد بهم نزدیک بشه.
شاهین نجفی مثل همیشه گل کاشته. جا داره ازش تشکر ویژه کنم. بحث موسیقی شد، دو روز همش دارم به اهنگ SOMEBODY TO LOVE ME گوش میدم. البته همش که نه! اهنگ مال ِ مارک رانسون و بوی جورج ِ. MARK RONSON & BOY GEORGE!مارک رانسون ، خواهرش سامنتا دوست دختر لیندزی لوهان بوده!خودش هم یهودی و پولداره!(کل خانوادشون یهودین!) . بوی جورج هم هم/جنس/گرا است.
دوشنبه سر کلاس یه استاد عوضی بودم. یه ریز راجع به هم/جنس/گرا ها چرت و پرت گفت. اگه دو دقیقه دیگه توی کلاس میموندم خفه اش میکردم.مردک احمق...روانپزشک بود مثلا!
یه وبلاگ هست که من خیلی دوسش دارم. استر/یپ تیز های شبانه من... حتما بخونیدش!
کسایی که FOX SERIES دارن توجه کنن:
یه سریال هست ساعت یازده و نیم میده! راجع به یه خانواده است. یکی از پسرای خانواده هم/جنس/گرا ست و ازدواج کرده. عکسای بالا مال همون سریالن. brothers & sisters .
پ.ن: کوین و اسکاتی رو میبینم یاد یوسف و کیا میفتم.امیدوارم هر جا هستن خوشبخت باشن.
پ.ن:خیلی گرفتارم. سرم شلوغه!

پ.ن: محمد جان غزال یکی از خواننده های وبلاگه. فقط همین. من ایشون رو نمیشناسم.
پ.ن : فرکانس فاکس:On Nilesat 102
Frequency:
12.130GHz.
Polarization: V
Symbol Rate: 27500
FEC: 3/4

On Arabsat BADR06 :

Frequency:
11.843GHz
Polarization: H
Symbol Rate: 27500
FEC: 3/4

یه سوال مهم : به نظر شما خوبه که زوج های هم/جنس/گرا (البته توی ایران که نه) بچه دار بشن؟!!! من خودم از بچه ها بدم میاد. و در ضمن احساس میکنم لازم نیست که یک بدبخت دیگه به بدبختای جهان اضافه کنم.

دخترانه

2010-11-18T11:15:00.000-08:00

من یه دختر تنها ، روی نیمکت سردِ یه پارک توی همین شهر کثیف نشستم. منتظرم تا... خودم هم نمیدونم منتظر چی هستم.دنبال معجزه ام. دنبال یه جای گرم. یه لقمه نون. یه بالش که سرم رو روش بذارم.من به معجزه اعتقادی ندارم.اسمم مریمِ اما مریم مقدس نیستم.
بدنم یخ زده. شاید بخاطر سرماست. شاید از ترس این ماشین گشت ارشاد، شاید از ترس اون مرتیکه که دو ساعتِ بهم زل زده.
دیشب توی اتاقم ، کنار شوفاژ گرم، روی تخت نرم خوابیده بودم. حسابی غذا خورده بودم. فسنجون داشتیم.
دیشب من یه رازی داشتم، که امروز صبح برملا شد. رازی که راه برگشت به خونه رو برام سد کرد.من به زور از زیر مشت و لگدای پدر و برادرم، از نفرین ها و زخم زبون های مادر و خواهرم فرار کرده بودم.من جونم برداشتم و از اون خونه فرار کردم. نمیدونم کی به اونا گفته بود که مریم باکره نیست.
نمیدونم اشتباه از منه یا از جامعه. مگه من چه تغییری کردم که سزاوار این همه بلا شدم. گناه من شاید سادگیم بود.
بهش گفتم مواظب باش. گفت حواسم هست،نترس؛ پاره نمیشه. من اصلا نیدونستم چی هست. نمیدونم حالا که پاره شده چه اتفاق مهمی افتاده.اصلا من مطمئن نیستم که پاره شده یا نه.
بابام از حرف مردم میترسید؛ فکر کنم واسه همین اون المشنگه رو راه انداخت.تا همه بفهمن دخترش ...دخترش دیگه باکره نیست.بابام میترسید که دخترش خیابونی بشه. واسه همین از خونه بیرونش کرد. برادرم، رگ غیرتش کلفت بود. بی آبرویی خواهرش رو نیتونست ببینه. اما خودش استاد بود توی بی آبرو کردن دخترای مردم.
من هنوز نمیفمم؛ برادرم... همه خانواده میدونن برادرم و دوستاش ماهی چند بار یه دختر رو ور میدارن و میرن شمال. من هیچ وقت ندیدم بابا حتی بهش اخم کنه.
مادر و خواهرم... قابلمه و قوری... خدمت گزاری همسر... عرف و سنت... حرف مردم. اینا یعنی مادر و خواهر من. مثل عروسک خیمه شب بازی .
هوا داره سردتر میشه... کاش بشه توی دستشویی پارک خوابید. وگرنه...........
پ.ن: از این بهتر میشد راجع به بکارت نوشت، به بزرگواری خودتون ببخشید.
پ.ن: شنبه بیست نوامبر فراموش نشه !
پ.ن: از غزال عزیز تشکر میکنم که مطالب رو دنبال میکنه.و توی پست قبل نظر داده.
پ.ن: میخوام فیلم اریون رو ببینم.
چهار شنبه هفته دیگه مهمونیه. میرم اما هوشیار و اگاه. یذره هم شیطنت قاطی این اگاهی هستا. به ناشناس عزیز میگم، این آدم همونه... عروسیش بهم خورد ؛ جریانش طولانیه. بعدا مینویسم.

دیدار

2010-11-14T10:05:00.001-08:00

بعد از مدت ها قراره ببینمش. اولین عشق زندگیم رو. بعد از اینکه بهش گفتم ؛ منظورم از عشق چیه و واسش کامینگ اوت کردم. خیلی کم دیدمش. خوشبختانه برخورداش اصلا عوض نشدن. هنوز همونطور نزدیک و صمیمی ِ .قراره یه هفت-هشت ساعتی با هم باشیم.البته مهمونیه و بقیه دوستام هم هستن. ولی یه حس خاصی دارم. از الان قلبم به تاپ تاپ افتاده. میدونم که همه چیز بین من و اون تموم شده؛ البته از اول هم موضوع خیلی جدی نبود .درسته که همه چی دوطرفه بود؛ اما منظور من و اون از عشق متفاوت بود. به هر حال الان دوباره دلم داره براش تالاپ و تولوپ میکنه. حتی اگه این عشق اشتباه محض باشه؛ بودنش برام لذت بخش تر ازن نبودنشه.
دوباره تصویرش همش جلوی چشممه. چشمای سیاهش...لبای سرخ و شیرینش...وای که خاطرات شیرین اون سال ها رو برام زنده میکنن.
نمیخوام به چیزای بد فکر کنم. نمیخوام به این فکر کنم که این راهی که من میرم بی پایانه. این که عاقبش از همین الن معلومه. من میدونم که این عشق محکوم به شکسته... اینا رو مغزم میدونه... واسه خودش کلی تجزیه و تحلیل کرده و به نتایجی که گفتم رسیده. اما قلبم...با هر طپشش ... عشق رو فریاد میزنه. گرمی بدنی که من عاشقشم. لب هایی که من هزار بار بوسیدم؛ اما ازشون سیر نشدم. چشمایی که با هر بار نگاه کردن به من اتیشم میزدن. لبخنداش... وای که وقتی میخندید حس میکردم روی ابرام. اشکاش...هر قطره ش مثل اسید قلبم رو اب میکرد؛ میسوزوند. میخوام وقتی میبینمش فقط قلبم رو با خودم ببرم.
یه حس دوگانه دارم. هم منتظر رسیدن لحظه دیدارم و هم ازش فرار میکنم. انگار سر دو راهیم. اما میخوام باهاش رو به رو بشم. دل رو بزنم به دریا و بذارم هرچی میخواد بشه؛ بشه.
پ.ن : فردا دارم میریم ارایشگاه تا موهامو کوتاه کنم. یه سر و سامونی بهشون بدم.
پ.ن : از همتون ممنونم که بهم سر میزنید.راستی اگه شما توی موقعیت من بودید چیکار میکردید؟ چه برخوردی میکردید؟!

از خونه خودم نمیرم.

2010-11-13T08:34:00.000-08:00

وقتی دیدم فیلتر شدم؛ اولش دلم شکست.انگار یه نفر در خونه خودتو به روت ببنده.بعدش کلی فحش نثار برادران عر زشی کردم. بعد تصمیم به کوچ اجباری گرفتم. اما از اونجایی که این خونه رو با دستای خودم ساختم؛ و توی هر پستش اثری از محبت شما عزیزان بود؛ دلم نیومد ولش کنم. واسه همین قرار شد از این به بعد پست ها رو توی دو تا وبلاگ منتشر کنم.
ادرس خونه جدید:
http://love-under-the-rainbow-flag1.blogspot.com/
تا کور شود هر انکه نتواند دید....بله... الان دو تا خونه دارم.

فیلتر

2010-11-12T06:11:00.000-08:00

ما هم فیلتر شدیم.نمیدونم باید اسباب کشی کنم یا بمونم؟

دلمان رنگین کمان میخواهد.

2010-11-07T08:46:00.000-08:00

هوس

2010-10-30T10:58:00.001-07:00

نگاه بیتا :
برای بار صدم بهش زنگ میزنم. نه انگار نمیخواد جواب بده. خوب حق داره. منم اگه جای اون بودم جواب نمیدادم. همه چیز عالی بود. خودش بود. دختر رویاهای من. نمیدونم چه مرگمه. نمیتونم. شایدم نمیخوام که توی یه رابطه بمونم. به محض اینکه به خواسته هام میرسم میرم سراغ نفر بعد. میخوام همه رو با هم داشته باشم.
بردار این گوشی لعنتی رو. دفعه قبل که منو توی ماشین مهدی دیده بود ؛ کلی سر و صدا کرد. تهدیدم کرد که اگه یه دفعه دیگه بهش خیانت کنم ولم میکنه. میدونستم نمیتونم ولی قول دادم. یه هفته نشد که زدم زیر قولم. گفت بیتا به خدا میذارم میرم. مثل اینکه تهدیدش جدی بود.
من شادی رو خیلی دوست دارم. اما خوب مهدی هم برای تنوع بد نیست. یه وقتایی اون رو هم دوست دارم. صد بار به شادی گفتم که من فقط عاشق اونم و مهدی فقط یه هوسه.قبول نمیکنه.
اه... گوشی رو چرا خاموش کردی؟!

نگاه شادی :
این دفعه صدم هست که رد تماس میکنم. نمیخوام جوابش رو بدم. قلبمو بدجور شکست. خوردم کرد. اون یه ذره غرورم رو هم شکوند. عاشقش بودم. اون نفهم نفهمید.نمیدونم چه مرگمه. با همه خیانتاش بازم میخوامش. چقدر این دل من خره. فکر میکردم این یکی خودشه. ماه شبای تارم. زرشک...
ول نمیکنه. هفته پیش که توی ماشین مهدی دیدمش کلی دعوامون شد. قول داد بهم. من خرم باور کردم. انگار میخواستم که باور کنم. میدونستم دروغ میگه. گفتم بهش بیتا میرم. واسه همیشه میرم. انگار بود و نبودم واسش فرقی نداشت که یه هفته ایی زد زیر قولش.
میگه مهدی فقط یه هوسه. چطور قبول کنم؟ میگه عاشق منه. چطوری باور کنم؟ ای خدا ... هنوزم ته دلم دوسش دارم. من چقدر خاک تو سرم. چقدر بی شخصیتم. میدونم اینبار که زنگ بزنه جواب میدم.
اه...الان چه وقته شارژ تموم کردن بود لعنتی؟!
پ.ن 1: لابد مهدی هم یه نگاهی داشته واسه خودش. ولی واسه ما مهم نبود.
پ.ن 2: اگه دیر به دیر میام سرم شلوغه.
پ.ن 3: این قهوه تلخ راجع به یه شاه احمق / دیکتاتور/ مال مردم خور / خون ریز و ... است. قضاوت با خودتون. این شاه شما رو یاد کسی نمیندازه؟!
پ.ن4: احمد و کیا و یوسف عزیز فیلتر شدن. :-(دسترسی به وبلاگشون سخت شده.
پ.ن 5: حسابی داره بهم خوش میگذره این دوران بیخیالی. دارم خیامی زندگی میکنم. بیخیال دنیا شدم.

ای روشنی روز به مشرق بازآ

2010-10-24T06:22:00.000-07:00

دیروز توی بیمارستان یه دختر 22 ساله رو دیدم. سرطان داشت. با وجود وضع جسمی بدش؛ شاد به نظر می رسید.بهش گفتم چه روحیه خوبی داری. معلومه با این روحیه از پسش برمی آی. گفت براش مهمه نیست که چند وقت دیگه زنده اس. گفت مهم اینه که چجوری زندگی میکنه. نمیدونم چرا؛ ولی از دیروز احساس میکنم باید دیدم رو نسبت به زندگیم عوض کنم. باید از چیزایی که دارم لذت ببرم و تلاش کنم اونایی رو که میخوام بدست بیارم.
نمی خوام شعار بدم ولی فکر میکنم اگه یکم دیدمون رو عوض کنیم وضعمون بهتر میشه. (نگفتم زندگی بهشت میشه ها. منظورم اینکه اوضاع یکم بهتر میشه.یه اپسیلون.)

راستی سریال قهوه تلخ رو دوست دارم. تلخی قهوه ش رو میشه حس کرد. با تمام وجود.

خیانت

2010-10-13T08:39:00.000-07:00

سه سال از ازدواج من و امیر میگذشت. زندگی بدی نداشتیم البته از نظر دیگران. درامد خوب , خونه بزرگ و یه دختر یک ساله که از جونم بیشتر دوسش داشتم. اما اینا منو خوشحال نمیکردن... هیچ کدوم از این چیزا به من حس خوشبختی نمیداد. و مشکل این بود که من همه این چیزای خوب رو با امیر داشتم. درسته مشکل امیر بود. مرد خوبی بود... مهربون... پولدار... خوشتیپ. امیر مردی بود که هر زنی ارزو میکرد همسرش بشه. اما من نه... من امیر رو نمیخواستم... من عاشق یه نفر دیگه بودم... بخاطر همین زندگی با امیر برام سخت بود... زندگی با اون برام مثل جهنم بود.
امیر همش از سردی و افسردگی من می نالید و سعی میکرد یه جوری حس خوشبختی رو به من تزریق کنه ... با مسافرت ... با طلا و جواهر... با س/ک/س. ولی اون نمیدونست این کارا بدتر منو داغون میکنه. من امیر رو نمی خواستم ...
رفته رفته حضور امیر برام سنگین تر میشد. از جمعه ها متنفر بودم ... جمعه ها امیر تمام روز خونه بود. کم کم کار به جایی رسید که حتی دلم نمیخواست با اون توی یه اتاق بخوابم ...دوست نداشتم امیر بهم دست بزنه... من عشق خودم رو میخواستم...
خیلی وقت بود ازش خبر نداشتم... از اونی که عاشقش بودم...اخرین بار توی بیمارستان دیدمش... وقتی برای زایمان رفته بودم ... اونجا کار میکرد... پرستار بود... با خودم فکر کردم شاید هنوزم اونجا کار کنه... نمیدونستم بعد از کاری که با خودش و احساساتش کردم حاضر میشه منو ببینه یا نه! ولی چاره ایی نبود باید میدیدمش... باید بهش میگفتم من نمیخواستم بهش خیانت کنم...
عزمم رو جزم کردم و رفتم به دیدنش... برخوردش سرد بود... بهش حق میدادم...
- گفت محیط کار من جای این حرفا نیست.
- گفتم خوب مرخصی بگیر بریم هر جا مناسب هست حرف بزنیم.
- حرفی نمونده.
- من اندازه سه سال حرف تو دلمه؛ باید بهت بگم...
قبول کرد...رفتیم اپارتمان اون...
- من زیاد وقت ندارم اخه نگارمهد کودکه باید برم دنبالش.
- نگار؟
- اره . دخترم...
- خب؛تو که وقت نداشتی واسه چی مزاحم من شدی؟
- چقدر تلخ شدی؛ دو ساعت وقت دارم... تازه روزای دیگه هم میتو...
- من وقت اضافه ندارم... تلخ نشدم... زمونه دل ادما رو سنگی میکنه .
- داری اشتباه میکنی؟
- چیو... اینکه وقتی تو کنار اون امیر اقا خوشبخت و خندان بودی؛ من داش...
- خوشبخت؟ اگر خوشبخت بودم الان اینجا نبودم.
- اهان... پس بعد از سه سال بدبختی هاتو واسه من اوردی؟!
- من امیر رو نمیخواستم... به اصرار بابام باهاش ازدواج کردم.
- ازت خواستم بیای با من زندگی کنی... تو نخواستی.
- می ترسیدم... می ترسیدم لو بریم. من اشتباه کردم نمیخواستم به عشقمون خیانت کنم ... نمیخواستم اینطوری بشه... نمیخواستم تو رو تنها بذارم. تو فکر میکنی من خوشبخت شدم؟ به خدا زندگی با امیر برام مثل جهنمه...
صدای باز شدن در اپارتمان حرفم رو قطع کرد... یه دختر بیست و دو سه ساله اومد تو.
- سلام عزیزم ... چطور زود اومدی خونه؟
- سلام شیما...عزیزم مهمون داریم...
شیما اومد تو اتاقی که ما نشسته بودیم و با من احوالپرسی کرد... اصلا از دیدنش خوشحال نشدم ولی تظاهر کردم و یه لبخند الکی تحویلش دادم.
- شیما این همون ترانه س که تعریفش رو میکردم. من و ترانه یکم حرف خصوصی داریم گلم ...
- اوکی؛ پس من میرم ناهارو گرم کنم ...
فهمیدم که این شیما خانم؛ زندگیو که قرار بود مال من بشه تصاحب کرده. شیما از اتاق رفت بیرون و بغضی که گلوی من رو گرفته بود نذاشت حتی یه کلمه هم بگم. فقط گوش کردم.
- دیدی ترانه ... تو اشتباه کردی ... تو ترسیدی و حالا داری تاوان ترست رو میدی ... نمیخوام نمک رو زخمت بپاشم ولی گاهی زمونه فرصت جبران به ادم نمیده . بعد از تولد دخترت حس کردم باید تو رو فراموش کنم... تو به من خیانت کردی... اما من داشتم به خودم خیانت میکردم. من داشتم با یاد زنی زندگی میکردم که منو بخاطر ترسش ول کرد. زنی که خوب یا بد داشت به زندگیش ادامه میداد... ترانه من نمیتونستم یه عمر بیوه عشقی باشم که تو کشتیش ...ترانه ؛من و شیما عاشق هم...
بالاخره بغض لعنتی ترکید و اشکای من جاری شد... با وجود اینکه صدام میلرزید و نفسم به زور در میومد بهش گفتم : من هم به تو خیانت کردم و هم به خودم... من به امیر و نگار هم خیانت کردم... من ترسیدم که با تو زندگیمون تباه بشه... حالا این ترس لعنتی تمام زندگیمو نابود کرده ... من توی این سه سال با یاد تو زندگی کردم ... فکر زندگی با تو به من قدرت میداد تا زندگی نکبت بارم رو ادامه بدم... شیدا من عاشقتم.
- متاسفم ترانه ... واسه برگشتن دیر شده ... واسه همه چیز دیر شده.فکر کنم نگار منتظرت باشه ! خداحافظ ترانه...

سه تا.

2010-10-03T08:35:00.000-07:00

برادرم

2010-09-28T11:37:00.000-07:00

بلاخره پیداش کردم. دو سال دنبال این ادرس میگشتم. تو سرم پر از سواله ؛ پر از فکر تصور. نمیدونم اصلا کار درستی میکنم یا نه. میترسم ... میترسم بزنه توی ذوقم. غرورم رو بشکنه. ولی واسه دیدنش لحظه شماری میکنم. نمیدونم اون مقصر بود یا ما. گاهی سامان رو مقصر میدونستم.
همه چیز از دوازده سال پیش شروع شد. شاید هم قبلتر. بابا و علی- برادرم- از هم دورتر میشدن. کار بابا شده بود گیر دادن به سر و وضع علی. علی هم گوشش به حرفای بابا بدهکار نبود. من و مامان هم این وسط داغون میشدیم. اوضاع روز به روز بدتر شد. بابا به علی شک داشت. اون رو تعقیب میکرد. تلفناشو چک میکرد. اما علی اهمیت نمیداد.
تولد بیست سالگی علی بود. من میخواستم سنگِ تموم بذارم. من عاشقِ داداشم بودم. همه چیز خوب بود و بعد از مدتها یه لبخندی توی صورت علی میدیدم؛ که بابا حرف از داماد کردنش زد. بیچاره داداشم تمام شب توی فکر بود. انگار بغض کرده بود. ولی بابا پاهاش رو کرده بود توی یه کفش که اگه واسش زن نگیریم به گناه میفته. علی زن نمیخواست. دلایلش هم منطقی بود. میگفت نه پول دارم ...نه کار...تازه ترم سه دانشگاهم. ولی بابا اصرار داشت. من و مامان نه دلیل اصرار بابا رو میفهمیدیم نه دلیل مخالفت علی رو.
بابا روی دوستای علی حساس بود. بخصوص روی سامان. میگفت پسره معلوم نیست دختره یا پسر. میگفت اینقدر که این ناز و ادا داره یه دختر چارده ساله نداره. میگفت این پسره ادم حسابی نیست.علی هم روی سامان حساس بود. وقتی بابا راجع بهش حرف میزد؛ حسابی از کوره در میرفت. علی میگفت سامان پسر خوبیه. منم قبول داشتم. هم مودب بود و هم خوشگل و هم پولدار؛ تازه من هیچ کار بدی ازش ندیده بودم.سامان... من تو عمرم پسر به زیبایی اون ندیده بودم. اوایل فکر میکردم که سامان منو میخواد. اخه خیلی میومد خونه ما. منم میخواستمش.تا اینکه یه بار بابا باهاش درگیر شد و گفت دیگه نمیخواد دور و بر علی ببیندش.گفت که دست از سر علی برداره.. با این حال علی و سامان به رابطشون ادامه دادن. و من تازه داشتم متوجه میشدم که ماجرا از چه قراره. و سامان عاشق کی شده !
زمستون بود. از مدرسه برمیگشتم. بقیه پنج شنبه ها علی میومد دنبالم؛ اخه پنج شنبه ها کلاس نداشت؛ بیشتر وقتا ماشین سامان رو قرض میگرفت.اون روز هر چی وایستادم نیومد. خودم برگشتم. سر کوچه صدای دادو فریاد میومد. جلو تر که رفتم دیدم صدا از خونه ماست. قلبم مثل گنجیشک میزد. بابا و علی بودن. مامان گوشه حیاط افتاده بود و فقط میگفت بس کنید. آبرومون رفت. صورت علی پر از خون بود. هیچ وقت قیافه اون روزش از یادم نمیره. همین که چشمم بهش افتاد بغضم ترکید و اشکام جاری شد. بابا همش حرف میزد. داد میزد. علی ساکت بود. به دیوار تکیه داده بود و هیچی نمیگفت. بابا هر چی خواست گفت. هر چی فحش بلد بود نثار علی و سامان کرد. بعدش هم گفت که علی دیگه پسر اون نیست. گفت علی واسه اون مرده. و از خونه زد بیرون. همین که رفت ؛ دویدم سمت علی. محکم بغلش کردم. خون روی صورتش رو پاک کردم. همینطور از دماغش خون میومد.ترسیده بودم. علی گفت برو یه قرص زیر زبونی واسه مامان بیار. من رفتم و مامان رو بردم توی اتاق داشتم به مامان می رسیدم که دیدم علی با یه ساک اومد توی اتاق. مامان رو بغل کرد و بوسید. بعدشم منو. وقتی بغلم کرد ؛ یه حسی بهم گفت دیگه نمیبینمش. علی رفت.
اوردن اسم علی توی خونه ممنوع شد. مامان مریض شد. همه خانواده فهمیدن. بابا علی رو مایه ننگ میدونست و عمو و عمه با کنایه و زخم زبون با بابا حرف میزدن.ولی من... من اوایل سامان رو مقصر میدونستم. نفرینش میکردم. بعضی وقتا هم از علی بدم میومد. چرا بخاطر اون پسره ما رو ول کرد.سعی کردم از علی یه موجود منفور بسازم. یه ادم عوضی بسازم تا بتونم فراموشش کنم. اما نشد.
اخرین بار که دیدمش ؛ خرداد بود. من واسه امتحان میرفتم. البته حال خوشی نداشتم. یه بار رسوندم .تا سر کوچه. سامان هم بود. تمام مدت ساکت بودیم. فقط وقتی داشتم پیاده میشدم علی گفت : امیدوارم یه روز بفهمی. یه روز منو درک کنی. ابجی کوچیکه من هنوز دوست دارم. هم تو رو هم مامانو..... حتی اونو. منظورش بابا بود. اونروز از حرفای علی هیچی نفهمیدم. من چیو باید درک میکردم؟!
دو سال بعد فهمیدم. فهمیدم علی چی میگه. وقتی خودم عاشق شدم. ولی بابا و مامان حامی من بودن. برامون جشن گرفتن. شب عروسی به این فکر میکردم که چه فرقی بین عشق من و عشق علی بود؟! علی و سامان چیکار کرده بودن که لایق اون برخوردا بودن؟! اون شب فهمیدم علی و سامان گناهی مرتکب نشدن. گناه از بابا بود. از جهل اون بود. گناه از من بود من که برادرم رو تنها گذاشتم. اون شب فهمیدم چقدر دلم برای علی تنگ شده.از اون شب دنبالش گشتم. از مهمونا سراغش رو گرفتم.به هر دری زدم. تا پیداش کردم.
فردا میخوام برم ببینمش. نگرانم. از الان زبونم بند اومده. نمیدونم علی هم میخواد منو ببینه یا نه! ...

پ.ن 1 : تمامی اینایی که گفتم داستان بود. هر گونه تشابه اسمی بی دلیل است.
پ.ن 2 : چقدر وبلاگ نویس جدید داریم.
پ.ن 3: کی بود نگران جورج مایکل بود؟! پارتنرش توی دادگاه همراهش بوده. پس یعنی از هم جدا نشدن.
پ.ن مهم : اینا رو (این پانوشتا رو) نوشتم که از ناراحتی در بیاید. و ذهنتون منحرف بشه.

چه مرگته؟

2010-09-25T11:35:00.000-07:00

مامانم میگه تو چه مرگته؟! چی باید بهش بگم؟! میگه همه ادما مشکل دارن. منم میدونم همه مشکل دارن ؛ ولی من یه مشکلات ِ اضافه تری هم دارم.
میگه یکم شاد باش. میخوام نمیشه. انگار غم توی وجودم لونه کرده. یکی به دادم برسه.
از اهنگ ولگردا خوشم میاد.

اولین عشق

2010-09-17T05:12:00.000-07:00

اولین بار که عاشق یکی شدم؛ با اومدن اسمش قلبم تندتر میزد؛ با شنیدن صداش تمام وجودم گرم میشد. شاید اولین عشقی که تجربه کردم ؛ عشق موفقی نبود. اخرش برام یه قلب ِ شکسته موند. اما من از اون دسته ادما نیستم که عکس و نامه پاره کنم. حتی خاطرات ِ تلخ ترین لحظات زندگی م رو از بین نمیبرم. هنوز گاهی یاد اون روزا میوفتم. اون روزایی که دستاش توی دستام بود. اون روزایی که لباش رو میبوسیدم. هنوز گاهی نامه های عاشقانه ش رو میخونم. هنوز به عکساش نگاه میکنم. اما دیگه عشق نیست. خاطرات ِ یه عشق ِ شکست خورده س. گاهی وقتی بهش فکر میکنم ؛ ازش بدم میاد. گاهی از خودم بدم میاد. بعضی وقتا دلم براش تنگ میشه. یه وقتایی هم به خودم میگم کاش هیچ وقت ندیده بودمش. یا حداقل کاش دوستای معمولی میموندیم و عاشقش نمیشدم.
الان فقط باهاش دوستم. فکر کنم دوستای زیاد خوبی هم نباشیم. حالا وقتی میبینمش گاهی نمیخوام توی چشاش نگاه کنم. نمیدونم چرا! یه حس بدی داره.
به هر حال اون اولین تجربه عشقی من بود.(به طور جدی)! لبای اون اولین لبایی بودن که بوسیدم. اولین کسی بود که اونطوری بوسیدم. اما الان دیگه نه اون هست و نه اون عشق. نمیشه توی گذشته زندگی کرد.
شما اولین بار که عاشق شدید یادتونه؟! اولین لبایی که بوسیدید؟! فکر میکنید صاحب اون لبا الان کجاست؟! الان چه حسی بهش دارید؟! تنفر.... عشق... بی تفاوت؟!
در ضمن این موضوع کاملا خصوصی هست و به خودتون مربوطه ؛ ولی خوشحال میشم جواباتون رو بدونم. حس کنجکاویم ارضا میشه. :-D

یه مدت نبودم. مریض بودم. دلم واسه همتون تنگ شده بود.از فردا هم میرم دانشگاه سرم شلوغ میشه.

اعراب

2010-09-04T07:04:00.000-07:00

اوایل از عرب ها بدم میومد. وقتی توی راهنمایی به زور عربی بهم یاد دادن از عرب ها متنفر شدم. خلاصه خیلی ازشون بدم میومد. با اینکه سعی میکنم با ادم ها بدون توجه به جنسیت... نژاد...دین یا هر چیز دیگه ایی رابطه داشته باشم(منظورم ارتباط جنسی نیستا!)؛ وقتی میفهمیدم یکی عربه ازش بدم میومد. توی نظر من اونا یه سری موجودات بی فرهنگ... عقب افتاده و بی کلاس بودن. باید بگم الان خیلی شرمنده ام. حالا یه سری اعراب چیز کردن توی کشور ما دلیل نمیشه که همشون بد باشن. الان اونا با بقیه ادم ها برام هیچ فرقی ندارن.
حالا چی باعث شد من تغییر عقیده بدم؟!
فیلم THE HOUR رو از شبکهMBC MAX دیدم. با وجود اینکه قبلا هم فیلم هایی که مربوط به هم/جنس/گرا هاست رو نشون داده بودن ؛ این یکی واسه من خیلی جالب بود. توی فیلم هم گی بود... هم لز و هم بای. خیلی باحال بود. به ویژه اینکه مزاحم هم نداشتم و خانواده در خواب خوش بودن. به این فکر میکردم که ما این همه شبکه ماهواره ایی داریم؛ چرا اونا از این فیلما نمیدن؟!
راستی اولین فیلمی که توش یه شخصیت هم/جنس/گرا دیدید؛ چه فیلمی بود؟!
اولین بار؛ من جاده مالهلند رو دیدم از شبکه MBC.

دو قلو

2010-08-31T07:52:00.000-07:00

عکس بالا مطلق به tegan & sara هست. این دو تا دو قلو هستن. دو تا خواننده کانادایی هستن که با هم کار میکنن. هر دوشون لز/بین هستن. این اواخر یه کار ازشون دیدم با tiesto !

جدایی

2010-08-25T08:33:00.000-07:00

در رو باز میکنم و وارد خونه میشم.
خونه.... سرد و ساکته...! توان حرکت ندارم. نمیخوام بدون حضور تو قدم به این خونه بذارم. اما چاره ایی نیست. به خودم میگم: "پریسا... همه چی تموم شد. شقایق رفت. برای همیشه..."بغض لعنتی کار خودش رو میکنه و اشکام سرازیر میشه. اما دیگه دستای مهربون تو نیست که اشکام رو پاک کنه.
بوی عطرت هنوز تو فضای خونه است. هر جا که نگاه میکنم تو رو میبینم. وجب به وجب این خونه پر از خاطره است. خاطرات من و تو. خاطرات عشقی که ...!نبودت داره داغونم میکنه. از درون میسوزونتم... ! صدای خند هات هنوز تو گوشمه! هر بار به جای خالیت نگاه میکنم...آآآآآخ...انگار یه خنجر توی قلبم فرو میره. انگار یه تخته سنگ رو سینه م گذاشتن. نفسم بالا نمیاد. دارم خفه میشم. غمِ دنیا تو دلمه. آخ...آخ که میخوام داد بزنم. میخوام به هم دنیا بگم که تنها شدم. میخوام فریاد بزنم تا شاید یکم از غمم کم بشه. اما نمیتونم... نا ندارم. حس میکنم روح ندارم. آآآآآآخ شقایق. شقایق ِ من...! مغزم دیگه کار نمیکنه... دارم دیوونه میشم...ای وای... شقایقم.
نه نمیتونم... نمیخوام. من این خونه رو بدون تو نمیخوام. من زندگی رو بدون تو نمیخوام...من حتی خودم رو بی تو نمیخوام.
بی هدف میرم به سمت اتاق خواب.خودم رو میندازم رو تخت.آآه. چشمای خیسم رو میبندم تا شاید اروم بشم. اما این سکوت وحشتناک توی گوشم فریاد میکشه. نبود تو رو به رخم میکشه. خونه... سوت و کوره شقایق...! حس میکنم فقط من نیستم که از نبودت دلخورم. خونه بهونه ی تو رو میگیره. این تختخوابم انگار با من قهره. تو رو میخواد. وای خدا... دارم نابود میشم.
شقایق تو تنها نرفتی! تو رفتی و قلب و روح منم با خودت بردی. تو رفتی و همه ی احساسات منو با خودت بردی. من موندم و غمم! من چطوری ادامه بدم... نه شقایق... شرمنده... من نمیتونم... من بی تو نمیتونم.
شقایق نیستی... نیستی که دلداریم بدی.. اشکم رو پاک کنی. حالا کی بهم بگه غصه نخور؟. دیگه کی تو سختیا کمک میکنه؟. کی شریک غم و شادیم میشه ؟! شقایق...من بی تو شادی رو نمیخوام. تو همه زندگی من بودی. من بی تو...!
مثل احمقا چشم به در دوختم. هر صدای پایی که میشنوم؛ میگم اومد... این دیگه خودشه! منتظرتم.خودم رو گول میزنم.میگم الان میای.هِی... توی خونه خودمون احساس غریبی میکنم. چرا نمیرسی؟!
وقتی با خیالت خوشم؛ واقعیت مثل سیلی میخوره توی گوشم. اره پریسا تنها شدی. شقایق رفت.
خونه مثل ماتمکده شده. همه گلدونا زرد و پژمرده شدن.
وای... کاش زمان به عقب برمیگشت. دو روز پیش... اخرین دیدار...آخ ... وقتی دستای سردتت توی دستام بود. وقتی برای اخرین بار به لبام بوسه زدی و گفتی: " دنیا که به اخر نرسیده. پاک کن این اشکا رو. پریسا ؛ بذار با خیال راحت برم. سر قولت که هستی؟! "همون موقع که من بغضم رو قورت دادم. گفتم : " اره عزیزم. من به قولی که به تو دادم وفا دارم. " کاش زمان به عقب برمیگشت.
شقایق... اگه بهت قول نداده بودم....! چطوری ازم انتظار داری بدون تو به زندگی ادامه بدم. بدون عشق... من عشق رو با تو شناختم. نه.. بی تو نمیشه... شقایق... شقایقِ من پژمرد؛ خشک شد...! وقتی نیستی زندگی چه معنایی داره.
وای... وای... وای... کاش بجای تو من رفته بودم. کاش این قلب من بود که از کار میفتاد. کاش...
شقایق.... فقط بخاطر قولی که بهت دادم ادامه میدم.فقط بخاطر تو.
آخ....

مهاجرت

2010-08-21T09:39:00.000-07:00

صبح زود از خواب پاشدم. صبحونه رو اماده کردم و با شیرین صبحونه خوردیم. شیرین باید میرفت سر کار ولی من مرخصی گرفته بودم. کلی کار داشتم. باید تدارک مهمونی امشب رو میدیدم. اخه یه مهمون خیلی خاص داشتیم. کم کم سارا هم از خواب بیدار شد. چند روزی بود که خیلی اذیت میکرد. داشت دندون درمیاورد و همش گریه میکرد. لباسای سارا رو عوض کردم و با خودم بردمش بیرون تا هم اون یه هوایی عوض کنه و هم من خرید کنم. خونه رو مرتب کردم. اتاق مهمون رو اماده کردم. اما از پس اشپزی برنمی اومدم. اشپزی کار شیرین بود. سارا رو خوابوندم. و یه استکان چای ریختم و رفتم کنار شومینه نشستم. به بهنام فکر میکرد. به اینکه بعد از این همه سال میبینمش. به لطفی که در حقمون کرد. و دوباره خاطرات اون سال واسم زنده شد. سه سال پیش بود. من و شیرین توی یه رابطه طولانی مدت بودیم. از دوران دبیرستان با هم بودیم. بچه ها به شوخ بهمون میگفتن شیرین و فرزانه .با وجود اینکه رتبه شیرین تو کنکور عالی بود؛ بخاطر اینکه از من دور نشه قید تهران و شهید بهشتی رو زد و توی رشت پزشکی خوند. من پرستاری میخوندم. بعد از تموم شدن درسمون کار میکردیم. توی یه بیمارستان. شیرین میخواست مستقل باشه. میخواست با من زندگی کنه. ولی باباش پاهاش رو کرده بود توی یه کفش که دختر از خونه پدر فقط میره خونه شوهر! اونوقت بود که ارزش بابام رو با همه سخت گیری هاش میفهمیدم. موضوع وقتی بدتر شد که شیرین بهم گفت میخواد از ایران بره.میدونست که من و خانواده ام مشکلی با رفتن من نداریم. میگفت با هم از ایران بریم. بریم یه جایی که راحت و ازاد زندگی کنیم. رابطه شیرین و باباش روز به روز بدتر میشد و از اونطرف خواستگارها دست بردار نبودن. شیرین میترسید که باباش مجبورش کنه که با یکی از اونا ازدواج کنه. من ازش خواستم با باباش راجع به تصمیماتش صحبت کنه. این اوضاع رو بدتر کرد.
شیرین برای خروج قانونی از کشور به اجازه پدر یا همسر احتیاج داشت. این شد که من و شیرین یه نقشه کشیدیم. من بهنام رو میشناختم . از همکلاسی های دانشگاه بود. نمیدونستیم که کاری که میکنیم درسته یا نه. اما موضوع رو با بهنام درمیون گذاشتیم.بهنام اولش قبول نمیکرد ولی بعد راضی شد که بیاد خواستگاری شیرین. ما میخواستیم شیرین و بهنام ازدواج کنن تا شیرین از شر باباش خلاص بشه. همه چیز طبق نقشه پیش رفت. بهنام اومد خواستگاری و شیرین قبول کرد. بابای شیرین هم اونقدر عجله داشت که سعی کرد همه چیز رو سریع تموم کنه. عقد و عروسی و بعد هم خونه بخت. حالا مرحله دوم نقشه باید اجرا میشد. من و شیرین برای اقامت گرفتن اقدام کردیم. مقصدمون کانادا بود. همه چیز عالی بود و پدر شیرین هم از ماجرا بیخبر بود. توی تمام این مدت بهنام خیلی بهمون کمک کرد. روزی که از ایران رفتیم رو فراموش نمیکنم. هر چند شیرین برای از دست دادن پدرش ناراحت بود ؛ اما برای رسیدن به خواسته اش خیلی خوشحال بود. و میگفت ادم باید از یه چیزایی بگذره تا بتونه به خواسته هاش برسه! یه ماه بعد از خروج ما بهنام , شیرین رو طبق نقشه طلاق داد. اون موقع بود که پدر شیرین فهمید که بهنام قرار نیست بره کانادا. ولی نفهمید که اینا نقشه بوده. اون فکر میکرد بهنام دخترش رو اواره غربت کرده و بعدش طلاقش داده و احساس میکرد که خودش دخترش رو بدبخت کرده. شش ماه بعد از جدایی شیرین و بهنام؛ من و شیرین بر اساس قوانین کانادا با هم ازدواج کردیم.و بعد از یه مدت تصمیم گرفتیم که بچه دار بشیم. این شد که سارا وارد زندگی ما شد. چند وقت پیش بهنام بهمون گفت که میخواد از ایران خارج بشه ولی یکم مردد هست! برای همین ما ازش خواستیم یه سفر بیاد پیشمون تا یکم با وضع زندگی اینجا اشنا بشه.
شیرین داره شام رو اماده میکنه و بعد هم باید کم کم بریم فرودگاه!
هواپیما نشست.چیزی که میدیدم باور کردنی نبود. بهنام تنها نبود. اون و سعید با هم اومده بودن.

مهتاب

2010-08-15T11:26:00.000-07:00

چه ماه گنده ایی.چه شب مهتابی .حالا که به ارامش رسیدم میخوام گذشته رو مرور کنم. من چرا اینجام؛ توی این خرابه؛ لای این اشغالا؟ چرا اینقدر سرد و خاموشم؟!نمیدونم از کجا شروع کنم. شاید مرگ پدرم نقطه شروع باشه. اون روز یه دختر بچه هشت ساله تنها حامی و پشتیبانش رو از دست داد. احساس ترس و غم از اون روز وارد زندگی دختر کوچولو شد. کجا باید میرفت؟! اون کسی رو نداشت. مادر؟! دختر کوچولو اصلا با مفهوم این کلمه اشنا نبود. مادر براش زن فاسدی بود که شش سال قبل به دنبال زندگی بهتر دختر کوچولو رو با هیولایی به اسم پدر تنها گذاشت. دخترک نمیتونست مادر رو بخاطر اینکارش ببخشه. اسم مادر تداعی گر خنده های تصنعی یه زن هرزه بود براش. اره پدر هیولا بود ولی تنها کس و کار اون دختر بود. با همه بدی هاش برای دخترک مثل یه مامن بود ؛ یه پناهگاه. اونم رفت... رفت تا دختر بچه تک و تنها بمونه. هیچ کس نفهمید دختر بچه کجا رفت ؛ اصلا هیچ کس انگار از وجودش خبر نداشت. دیگه خودمم یادم نیست چی به سر دختر بچه اومد. شایدم نمیخوام به یاد بیارم چه بلایی بر سر معصومیت و پاکی یه بچه بی پناه اومد. از اونجایی یادمه که دیگه بچه نبودم. دیگه دختر نبودم. از شبای نفرت انگیزم بگم یا از روزای تهوع اور؟! شب به این امید چشمام رو میبستم که فردایی در کار نباشه. اما نور افتاب انگار میخواست بدبختیامو به رخم بکشه؛ روز به روز طلایی تر میشد. و یه روز دیگه شروع میشد. باید گذروند. خوب یا بد میگذره.ولی زندگی خرج داره.الکی نمیگذره. برای ادمی مثل من اون بیرون فقط یه کار وجود داره. فروشندگی. اره من فروشنده بودم. منتهی جز خودم کالایی برای عرضه نداشتم. من جوونی و زیبایی و پاکی خودم رو به حراج گذاشته بودم. از شبی که توی یکی از کوچه های همین شهر کثیف یه موجود عوضی کودکی و پاکی منو ازم گرفت؛ من خودم رو فراموش کردم ؛ خودم رو فروختم. کم کم داره یادم میاد. شب تاریکی بود... مهتابی در کار نبود....یه بچه... بچه ایی که حتی جرات اشک ریختن هم نداشت چه برسه به داد و فریاد. دختر بچه هشت ساله ایی که به یه زن هشت ساله تبدیل شد. زنی که ناخواسته وارد یه زندگی کثیف شد. عروسکش رو از دستش گرفتن و خودش رو به عروسک تبدیل کردن. کارم شد دلبری از مردایی که همه چیزشون رو فدای س/ک/س میکنن. مردایی که توی زندگیشون پایین تنه نقش حیاتی داره. یادم نیست چه شکلی بودن. توی ذهن من تصویر همشون یه شکل بود... درست مثل اولین نفر. نفرت انگیز... کثیف... بو گندو....!!
پنجشنبه ها بازار کار من داغ تر بود. امروزم پنج شبه بود. با داد و هوار مامان فاطی از خواب بیدار شدم. و مثل هر روز بغض لعنتی گلوم رو گرفت. هنوز زنده بودم. بعد از کلی ارایش از اون خراب شده زدم بیرون. چند ساعت طول کشید تا یه مشتری مایه دار پیدا کردم. گفت فقط دو ساعت وقتم رو میگیره. دو ساعتش داشت تموم میشد اما انگار میل اون تمومی نداشت.
بهش گفتم : ولم کن. باید برم.
- یه جوری حرف میزنی انگار اون بیرون کار مهمتری داری.
- ولی تو فقط پول دو ساعت رو دادی.
- خب حالا یه نیم ساعت هم برای رضای خدا کار کن.فکر کن خمس میدی.
- ولم کن. اشغال. کثافت بذار برم.
- کار من هنوز تموم نشده. حالا حالا ها کار دارم.
- خب من که چیزی نمیگم. پولش رو بده تا فردا صبح بهت سرویس میدم.
- دیگه داری زیادی زر میزنیا. خفه شو. بذار کارمو بکنم.
- هر چقدر پول بدی آش میخوری (هیکل گنده و چاقش رو از روی خودم کنار زدم و رفتم تا لباسامو بپوشم) ..
- که اینطور. حالا نشونت میدم.
یه دفعه احساس کردم کل تنم داغ شد. انگار سرم یه کوه اتشفشان باشه. بعد یه ابشار قرمز رو دیدم. خونی که از سرم جاری شده بود. مثل یه رودخونه. توی یه چشم بهم زدن کف زمین پر شد از خون. نفهمیدم با چی توی سرم کوبید. ظرف یک دقیقه بیهوش شدم.نمیدونم بعدش چی شد.فقط میدونم الان اینجام. توی این خرابه...خیلی ساکت و اروم. دیگه تکون نمیخورم... قلبم هم تکون نمیخوره؛لابد توی این بیست سال زیادی بهش فشار اومده.آسمون بالای سرم صافِ؛ امشب مهتابیِ. به خودم میگم : مهتاب خانم ؛این اخرینِ شبِ مهتابی ای بود که دیدی!
و کم کم محو میشم. انگار اصلا نبودم.

خونه

2010-08-09T08:59:00.000-07:00

دلم یه خونه میخواد. یه خونه واسه من و تو . یه خونه واسه ما. یه جا که توش خستگی هامون رو در کنیم. توش ارامش باشه... توش عشق باشه... حتی گاهی اوقات توش دعوا و قهر باشه ولی بعدش اشتی باشه...
خونه ایی که صبح ها من و تو توش صبحونه بخوریم و اماده بشیم که بریم سر کار.
جایی که ظهرا؛ وقتی خسته و کوفته از سرکار برمیگردیم بتونیم توش استراحت کنیم... یه استکان چایی ؛چشمای خسته ولی عاشق که بهم خیره بشن.
یه جایی که غروبا کنار هم بشینیم... تو واسه من چند خط شعر بخونی... من واست یکم گیتار بزنم... تو واسم ناز کنی... من واست ناز کنم. ناز همو بخریم. از روزی که گذشت بگیم.
یه خونه که توش شبا با کمک هم شام رو اماده کنیم... با هم بین چند صد تا کانال دنبال یه فیلم خوب بگردیم... با هم فیلم ببینیم.
نصفه شب هاش من و تو باشیم توی بستر عشق... عشق و لذت !
مگه من چی میخوام؟ من فقط یه خونه میخوام که توش تو باشی و من. فقط همین.
نوشتم واسه کسی که میدونم یه روزی پا به زندگیم میذاره...

راستی احتمالا یه مدت نیام اپ کنم.یا نتونم بهتون سر بزنم. دلم واسه همتون تنگ میشه. تا بعد...
ولی زود برمیگردم.

prop 8 شکست خورد.

2010-08-05T08:46:00.000-07:00

کالیفرنیا به ازدواج هم/جن/س/گرا ها بله گفت.

فرشته

2010-07-31T05:14:00.000-07:00

شرح یک قتل...
چقدر بهش گفتم مواظب باش...چقدر گفتم اینجا که کانادا نیست دختر...هی گفتم اگه ننه و بابات فهمیدن چی؟!...میگفت ترسویی...چیزی نمیشه که...کی می فهمه...خر تو خره...!بعدش لبای قشنگش رو میذاشت رو لبام.
ادم از هر چیزی که بترسه سرش میاد. تو اتاقش بودیم. روی تخت کنار هم دراز کشیده بودیم؛که یه دفعه شیطونیش گل کرد.گفتم بیخیال ؛اگه خانوادت یهو برسن چی؟! گفت حالا حالاها نمیان...تازه رفتن...تا شب برنمیگردن...!مثل همیشه تسلیم شدم...حسابی عشق بازی کردیم...اصلا متوجه اطراف نبودیم...اینجا چه خبره... با شنیدن این صدا به خودمون اومدیم. مامانش بود...شوک شدیم... بعد از چند دقیقه به خودم اومدم.لباسامو پوشیدم... بهم گفت برو خونه؛نیدونستم چیکار کنم... گفت فعلا زنگ نزن...رفتم...
ازش خبر نداشتم...مدرسه نمیومد...تا اینکه تقریبا دو هفته بعد از اون فاجعه تصادفی تو خیابون دیدمش...جلو نرفتم چون با مادر و برادرش بود...از همون فاصله هم کبودی های صورتش رو میشد دید...!مثل شمع اب شده بود...ترسیدم جلو برم.
ازش بیخبر بودم. جرات نداشتم برم پیشش یا باهاش تماس بگیرم. مخصوصا وقتی دختر خاله ش بهم گفت دیگه باهاش کاری نداشته باشم...یه بارهم مامانش زنگ زد خونمون و هرچی از دهنش دراومد به مامانم گفت...این شد که به اجبار ازش جدا شدم. حتی نتونستم از حالش باخبر بشم.
بعد از سه ماه بیخبری از یکی از بچه های مدرسه شنیدم که میگفت :"هفته دیگه عقدشه... قراره با پسر خاله ش ازدواج کنه...چون همو میشناختن گفتن نامزدی و نامزد بازی نمیخواد...یه عقد و عروسی و بعدشم خونه بخت . خوش به حالش...!"
داشت بدبخت میشد...من مقصر بودم...داغون شدم... دو شب قبل از مراسم عقد یه اس ام اس بهم داد... نوشته بود نگران نباش؛من نمیذارم این عقد انجام بشه!خونه بختشونو خونه عزا میکنم...! بعد هر چی اس ام اس دادم و زنگ زدم جواب نداد...خیلی ترسیده بودم...!چاره ایی نبود زنگ زدم خونشون کسی جواب نمیداد...نمیدونم چطوری ولی خودمو رسوندم به خونشون...ماشین امبولانس بهم فهموند که دیر اومدم...بدن خونیش رو روی برانکارد دیدم...رگشو زده بود...مامانش جیغ میزد...گریه میکرد میگفت دخترم جوون مرگ شد... تو بهت بودم که حس کردم یه دست محکم زد تو گوشم...باباش بود. گفت تو کشتیش...تو...توی ج*ده...دخترمو کشتی!
مردم منو از زیر مشت و لگدای اونا بیرون کشیدن... ولی من احساس درد نمیکردم؛هیچ احساسی نداشتم... فقط حس میکردم روحم درد میکشه... روحم خسته و داغونه...
حتی نتونستم تو مراسم ختم عشقم شرکت کنم... نمیخواستم مراسمش رو بهم بزنم. میدونستم اگه برم دوباره درگیری پیش میاد. نرفتم. تو خونه موندم. تو اتاقم براش مراسم گرفتم...من بودم و یاد اون ؛ یاد روزای خوبمون...
امروز روبروم یه سنگ قبره... با یه دسته رز سرخ روی سنگ...اخه فرشته رز سرخ دوست داشت...

تولدت مبارک

2010-07-27T11:52:00.000-07:00

تولد یوسف عزیز رو به خودش و کیا تبریک میگم.

ا.بامداد

2010-07-24T06:57:00.000-07:00

دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

روزگار غریبی است .

وجود این چنین شاعر روشنفکر و توانایی در کشوری طاعون زده موجب افتخار و ارامشه...
یاد شاملو همیشه در خاطر ما جاودان است.

دو تا مطلب میخوام بگم که هیچ ربطی بهم ندارن...

2010-07-23T06:55:00.000-07:00

اولیش :
وبلاگ سارا رو میخوندم و فوق العاده بود... حس زیبایی بود .من تا حدودی احساساتش رو درک میکردم... وب نوشته های سارا عالی بودن... الان چند ساعته که دارم میخونمشون... و از سارا ممنونم که منو به روزای خوب گذشته برد... اشکم رو دراورد و کلی سبک شدم... هرانچه از دل براید بر دل نشیند. اگه تا حالا نخوندینش ؛حتما بخونیدش! بازم از سارا جون تشکر میکنم.
دومیش:
روی صحبتم بیشتر با سیب کال عزیز هست ؛ اول تشکر میکنم ازت به خاطر وقتی که صرف میکنی و اینکه ما رو از نظراتت با خبر میکنی. اما در مورد نظرت :
برای اینکه دوستان در جریان باشن موضوع برمیگرده به پست کامنت . من اونجا گفته بودم که جماعت احمق رو نمیشه تغییر داد ولی نظر سیب کال عزیز چیز دیگه ایی هست.
به نظر من وقتی شخصیت یه نفر شکل میگیره خیلی سخت میشه تغییرش داد... و تنها در صورتی میشه کسی رو تغییر داد که خودش هم بخواد تغییر کن...! اما به نظر من این جماعت جاهل نمیخوان پوستین کهنه و چرک گرفته ایی که دور مغزشونه رو بیرون بیارن... همونطور که گفتم این جماعت راه پرسیدن و جواب خواستن رو سد میکنن... اکثرا انگار دو تا دهن برای صحبت دارن ولی گوشی برای شنیدن نه! خب وقتی من اجازه صحبت ندارم ؛ یا اینکه نمیتونم از موضع خودم دفاع کنم راهی واسه تغییر افکار اونا نمیمونه... مگر اینکه من بتونم ذهن این افراد رو کاملا پاک کنم. مثلا گالیله با اون هم دلیل و منطقی که داشت نتونست در مقابل احمقای دورانش مقاومت کنه و مجبور به سکوت شد... یا امثال من که مجبوریم عشقمون رو تو پستوی خونه پنهان کنیم چون قبل از اینکه بتونیم از خودمون دفاع کنیم احمقا رای رو صادر میکنن و ما ها مجرم شناخته میشیم...!
این همه روشنگر و روشنفکر اومدن و نظر دادن...کتاب نوشتن... سخنرانی کردن... زندانی شدن... کشته شدن و... ؛خب اگه قرار بود تغییری ایجاد بشه میشد... اون روشنگرا و روشنفکرا رو فقط افرادی مثل خودشون حمایت کردن...!افرادی که حداقل یکم روشن بودن.
من فقط ایران خودمون رو نمیگم که مملکت گل و بلبله! همه جای دنیا همینه.من فکر نکنم کسی که در راستای اعتقادات احمقانه ش جون خودش و ادمای دیگه رو بخطر میندازه (مثل طالبان) با صحبت چون منی تغییر کنه...!
در ضمن میتونم اینطوری بپرسم حالا که این احمقا اینقدر زیادن و امکانات زیادی هم دارن و از صبح تا شب دارن افکارشون رو به خورده ما میدن؛ چرا ما تغییر نکردیم؟ فکر کنم جوابش ساده اس ؛ چون ما نمیخوایم مثل اونا باشیم.
یه بار دیگه تاکید میکنم که یه نفر در صورتی تغییر میکنه که خودش بخواد و البته این تغییر پیدا کردن خیلی سخته.
از دوستای دیگه هم میخوام نظر بدن که بحث دو طرفه نشه. شما فکر میکنید این جماعت رو میشه تغییر داد؟! اگه میشه چطوری؟!

خواب دیدم

2010-07-23T03:07:00.000-07:00

روز رنگین کمونیمون مبارک.

خواب دیدم که ابرای گنده و سیاه از جلوی خورشید رفتن کنار و نور افتاب به زندگیمون روشنایی میده...
خواب دیدم که رنگین کمون تو اسمونه...
من تو خوابم یه رنگین کمون دیدم ؛ فکر میکنید تعبیرش چیه ؟!

کامنت

2010-07-22T06:48:00.000-07:00

مینویسم به کیای عزیز ...

کیا جان همونطور که گفتی اینجا و اونجا نداره ...
همیشه و همه جا ادمای احمق با افکار کپک زده و عقاید گندیده حضور دارن... متاسفانه تعداد این ادما کم هم نیست شاید بالای 90 % افراد یه جامعه رو شامل بشن... ادمایی که توی جمجمه شون عنکبوت تار تنیده... ادمایی که قرن هاست به مازوخیسم و سادیسم مبتلا هستن... کسایی که از ترس اتش و از وحشت روز حساب در مقابل هر حرف زوری لال میشن... کسایی که با استفاده از این ترس و حماقت تبدیل میشن به خدا و نایبش و تا میتونن دیگران رو ازار میدن....
متاسفانه نمیشه با این افکار مبارز کرد ... نمیشه این ادما رو اگاه کرد... بقول احمد عزیز نمیشه کسی که خودش رو به خواب زده بیدار کرد...
منم متنفرم از مردمی که واسه خودشون باید و نباید درست کردن... مردم احمقی که دنبال سر کسایی مثل خودشون راه میفتن... مردمی که یه زن بدکاره رو تبدیل میکنن به یه بانوی مقدس و یه ادم بیگناه رو شکنجه میدن و تبدیلش میکنن به مفسد...
ادمای احمقی که بوی تعفن ذهن گندیده و کپک زده شون حالمو بهم میزنه... ادمایی که نمیخوان قبول کنن توی اشتباهن... ادمایی که وقتی ازشون میپرسی چرا؟ میگن خواست خداست.... میگی واسه چی؟ میگن این چیزا رو ذهن بشر نمیتونه بفهمه. میگی: مگه نه این که این قواعد واسه همین بشر احمق اومده؟! میگن کفر میگی.
منم متنفر از دیدن جماعت احمقی که هنوز منتظرن یکی بیاد نجاتشون بده انگار خودشون چلاقن...
اما کیا جان این جماعت اصلاح پذیر نیستن... و ژن حماقتشون رو به نسلای بعدشون هم منتقل میکنن .اگه ذهنتو درگیرشون کنی رفته رفته خودتو از بین میبری...با عصبانیت...حسرت و غصه... حتی دلسوزی واسه این جماعت فقط خودتو از بین میبری...
بعد اون احمقا با خودشون میگن یه مفسد کم شد....!
کیا جان گاهی ارزو میکنم کاش ادم نبودم... مثلا یه میمون بودم... اره گاهی وقتا از شنیدن واژه بشر حالم بهم میخوره.نمیدونم تو جامعه میمونا هم کسی هست که از اون بالاها خبر اورده باشه یا نه؟!

توضیح : این کامنتی ست به پست کیا از نقطه چین ها (اون و بعضي ها..اونها و بعضي ها.. ).حیف بود تو وبلاگم نمیذاشتمش. کیا جان اگه دوست نداری اینجا باشه بگو تا حذفش کنم...

روز ملی رنگین کمونی ها

2010-07-21T04:55:00.000-07:00

اولین جمعه امرداد روز ملی رنگین کمونی ها ست... فراموش نکنید.

دوستت دارم

2010-07-20T09:21:00.000-07:00

دستهای من دوست دارند دکمه های مانتوی تو را باز کنند...
چشم های من دوست دارند ساعت ها به تو خیره شوند ...
بینی من عطر تن تو را دوست دارد...
لب من طعم لب تو را دوست دارد...
انگشتان من لمس تن تو را دوست دارند...
اغوش من دوست دارد تو را در خود جای دهد...
مغز من فقط دوست دارد به تو فکر کند...
پاهای من دوست دارند به سوی تو بیایند...
گیسوان من نوازش دستان تو را دوست دارند...
شش های من دوست دارند در هوای تو نفس بکشند...
قلب من دوست دارد برای تو بتپد...
اینها همه تو را دوستت دارند...

پس چطور انتظار داری من دوستت نداشته باشم؟

من عاشقم.

2010-07-19T05:57:00.000-07:00

چی بگم ؟!

2010-07-19T05:50:00.000-07:00

دیروز با یکی از دوستام (همون که میدونه من لز/بینم) راجع به مسافرت صحبت میکردم...که یه دفعه گفت راستی من یه جا خوندم که میشه مریضی تو رو درمان کرد... منم که انتظار نداشتم بعد از اون همه توضیح و تفسیرای من خانم هنوز منو مریض بدونه منظورش رو نفهمیدم.ازش پرسیدم کدوم مریضی؟ من که چیزیم نیست؟! گفت همون که خودت بهم گفتی.اون گرایشه(حتی نمیخواست بگه هم/جن/س/گرایی) . گفتم واقعا که فکر کردم تو میفهمی...منو باش که رو دیوار کی یادگاری نوشتم... دست درد نکنه... من مریض نیستم که درمان بخوام... بعدش به خانم برخورد باهام قهر کرد...
هنوزم باورم نمیشه... یعنی اینقدر درک این موضوع برای استریتا سخته... نمیدونم با این دوست چیکار کنم.باید تو روابطم تجدید نظر کنم.

راستی از همدردیتون تو پست قبلی ممنون.

من هتروفوبیا گرفتم

2010-07-17T06:46:00.000-07:00

از دیدن این دختر؛ پسرا که مثلا عاشق هم هستن بدم میاد...!اعصابم میریزه به هم وقتی تو خیابون ماشین عروس میبینم. من به زندگی زوج های استریت حسودیم میشه. چرا باید اینقدر راحت باشن؟
بهتر بگم چرا ما باید اینهمه سختی بکشیم...زندگی اونقدر برامون سخت و خسته کننده بشه که تن به رابطه های احمقانه بدیم...با هرکس که شد... هر طور که شد...
مثلا خود من با دختری تو رابطه بودم که دوست پسر داشت...وقتی فهمیدم که استریته بخاطر اینکه دوباره تنها نشم باهاش ادامه دادم... و حالا ازدواج اون داره اذیتم میکنه...
تا کی باید ناراحتی خودم و هم حسامو به خاطر حماقت دیگران تحمل کنم...تا کی باید تحقیر و توهیناشونو گوش بدیم...
چرا من نباید بتونم با مامانم درد و دل کنم... چرا نمیتونم به اطرافیانم مشکلم رو بگم...چرا تمام دل خوشی من باید بشه این دنیای مجازی که برای خودم ساختم...
من حتی نمیتونم واسه مشکلاتم گریه کنم...واسه اینکه کسی نفهمه زیر دوش گریه میکنم... اینطوری گاهی خودمم نیفهمم کی اشکام سرازیر شدن...
چرا شبای من با اشک و کابوس صبح میشن؟چرا... چرا...
مگه کاری که من میکنم چه فرقی با بقیه داره؟ اونا هم همدیگرو بغل میکنن... میبوسن... به هم ابراز علاقه میکنن...با هم یه زندگی رو میسازن...خب منم همینا رو میخوام... مگه من چی میخوام؟
کدوم قانون میگه عاشق شدن جرمه... کدوم دین میگه ابراز علاقه گناهه... کدوم ادمی دوست داشتن رو غیر اخلاقی میدونه؟!
اگه من پسر بودم همه واسه اینکه عاشق یه دخترشدم خوشحال میشدن... برام استین بالا میزدن... حالا چون یه دخترم که عاشق یه دختر میشه؛ یا باید خودم خفه شم و هیچی نگم...یا اگر بگم دیگران خفه ام میکنن!
همه اینها باعث میشه گاهی با تنفر به استریتا نگاه کنم... گاهی حالم از روابطشون بهم می خوره ... گاهی با دیدن یه تازه عروس بغض گلوم رو میگیره واحساس خفگی بهم دست میده...گاهی عصبی میشم وقتی یه دختر و پسر دست توی دست هم راه میرن ...اینطوری میشه که من هتروفوب میشم...
ببخشید... ولی حالم خیلی بد بود... نیاز به درد و دل داشتم... قول میدم دیگه از این غم نامه ها ننویسم...

دو تا عکس با حال

2010-07-14T05:20:00.000-07:00

لازم به ذکر است عکس بالا متعلق به ادام لمبرت و بی.اف سابقش است...از عکس اون دخترا هم اطلاعات ندارم.

هم اغوشی

2010-07-14T05:07:00.000-07:00

یک شب. ..هوای بهاری... عطر گلها و باد که ملایم صورتمان را نوازش میدهد... نور مهتاب...گرمای اغوشت...شیرینی لبهایت...دست من که روی منحنی تنت میلغزد... و تن تو مثل مجسمه مرمرینی که بهترین مجسمه ساز دنیا تراشیده باشد... صدای نفس نفس زدن همراه با طپشهای قلبمان با چاشنی فریاد موج هنگام برخورد به ساحل سنگی... زیباترین ملودی دنیا را میسازد... و زندگی برای ما تازه اغاز میشود...
...
...
...
و خورشید دوباره طلوع میکند...

سارا

2010-07-13T06:15:00.000-07:00

اولین بوسه عاشقانه
روز ولنتاین نزدیک بود... و من فکر کردم این بهترین فرصته که به مریم بگم عاشقشم... کل مغازه های شهر رو گشتم... براش یه خرس تپل سفید خریدم... با یه کارت که توش یه شعر عاشقانه نوشتم... همه چیز اماده بود و من منتظر بودم که روز موعود برسه... نمیدونم چرا بعضی وقتا زمان دیر میگذره... اون دو روز قده دو سال طول کشید...
کادو رو گذاشتم تو یه پلاستیک بزرگ و با خودم بردم مدرسه... این تنها زمانی بود که مریمو میدیدم... میخواستم قبل از رفتن به خونه بهش بدم... خوشبختانه اون روز مشاور وراج مدرسه میخواست زنگ اخر صحبت کنه... من و مریم هم خوب بلد بودیم این مراسما رو بپیچونیم...حالا تقریبا یک ساعت وقت داشتم که کادوم رو به مریم بدم...از صبح حواس همه بچه ها و مریم به اون پلاستیک بود...بچه ها بهم تیکه مینداختن و میگفتن تو کی بی.اف دار شدی ما خبر نداریم؟! ولی من بی اعتنا بودم و مریم هم لبخندای شیطانی میزد فهمیده بود موضوع چیه...بالاخره زنگ اخر شد... عجب روز طولانی بود...
من و مریم توی یکی از کلاسا قایم شدیم. وقتی مطمئن شدیم که دیو دوسر (ناظم مدرسه ) دیگه توی کلاسا رو نمیگرده و برگشته تو لونه خودش از پشت کمدی که پناه گاهمون بود اومدیم بیرون. خوب قسمت حساس رسید. من رو یه صندلی نشستم و مریم هم نشست رو پای من... کار همیشه ما بود... ده دقیقه زنگای اخر ما کلاس عشق بازی داشتیم.
- مریم میدونی امروز چه روزیه؟!
- خوب پنج شنبه ...
- نه... از اون لحاظ
- هان؟! کدوم لحاظ؟!
- مسخره بازی در نیار میدونم میدونی
- خب وقتی میدونی که میدونم چرا باز میپرسی عزیزم؟!
- فکر کردم اینطوری عاشقانه تره مثل فیلما...
- دیوونه...
- مریم من عاشقتم . من دیوونتم...من کشته مرده تم . من ...
- میگم دیوونه ایی؟! قرصاتو بخور بیا مدرسه...قاطی داریا
- بیا...ولنتاین مبارک عشق من (کادو رو دادم همراه یه بوسه کوتاه روی لبش)
- چه خوشگله مرسی گلم...منم برات یه چیزی گرفتم ولی نمیخواستم بیارم مدرسه. فردا بیا خونمون(زنگ مدرسه حرفشو قطع کرد.)
- خداحافظ مریم...الان مینی بوس میره...تو که این راننده بداخلاق رو میشناسی. (یه لب دیگه مثل هر روز وقت خداحافظی؛ داشتم از کلاس میرفتم بیرون که...)
- سارا...(مریم بود که دستم رو کشید و اوردم تو کلاس)
مریم لباهاشو گذاشت روی لبای من و من مثل ادم تشنه ایی بودم که بعد از یه مدت طولانی به چشمه رسیده باشه...
یادمه اون روز تقریبا نیم ساعت لبای شیرین مریم رو میچشیدم و بازم بیشتر میخواستم...هیچ وقت طعم اون بوسه عاشقانه از یادم نمیره (حتی با وجود اینکه از مینی بوس جا موندم)... حتی حالا که مریم روزی چند بار با اون بوسه هاش ازم دلبری میکنه...
اون بهترین بوسه دنیا بود...

نیمه پر لیوان

2010-07-12T06:38:00.001-07:00

خب دوستان از تنهایی و خستگی و ... میگن! از اینکه خانواده درک نمیکنه...مردم چرت و پرت میگن ... زندگی یواشکی بده و... اینا همه نیمه خالی لیوانه...خوب یکم از نیمه بیشتر!
میخوام از اون یه تیکه پر لیوان (البته لیوان خودم) بگم. خوب اول اینکه همه میگن به به چه دختری... چه قدر خانومه... یه بی.اف هم نداشته... از خانومیش و نجابتش هر چی بگیم کمه...(اخی طفلکیا). نکته دوم اینکه خب مثلا من توی اتوبوس توی قسمت زنونه البته (انگار حمومه که زنونه و مردونه داره) نشستم و به دخترا نگاه میکنم و تو ذهنم میگم این یکی خوشگله و کاش جی.اف من بود؛ ولی هیشکی بهم گیر نمیده و احساس مزاحمت نمیکنه (البته من همیشه دخترای مردمو دید نمیزنما... فکر بد نکنید). سومیش اینه که مثلا اون دورانی که من به خیال خودم جی.اف داشتم میخواستم باهاش برم بیرون کسی گیر نمیداد یا تلفنی حرف میزدیم کسی غیرتی نمی شد.در صورتی که اگه یارو پسر بود غیرتی که میشدن هیچ معلوم نبود چه بلایی سرمون می اوردن.(بازم اخی... طفلکیا). چهارم اینکه ... خب فعلا همین سه تا بسه... تا بگردم چهارمیشو پیدا کنم!

بعد از یک هفته

2010-07-11T06:26:00.000-07:00

امروز وبلاگم یه هفته ش شد. بعد از یه هفته از اینکه هستم خوشحالم و میخوام بازم ادامه بدم. از تنهایی دراومدم و با دوستای خوبی اشنا شدم. حالا حس میکنم واقعا توی خانواده رنگین کمونی هستم.

واسه داداشای گلم

2010-07-11T06:06:00.000-07:00

george michael & kenny goss

the moon

2010-07-11T06:02:00.000-07:00

the stars about the lovely moon
Fade back and vanish very soon
When, round and full, her silver face
Swims into sight, and lights all space

sappho

ELLEN & PORTIA

2010-07-10T06:07:00.000-07:00

زوج محبوب من. رو تی شرتش نوشته i love my wife. خدا یه همچین زنی هم به ما بده...

واقعا که...

2010-07-10T05:47:00.000-07:00

اعصابم خورده و حسابی داغونم. داشتم تو یه سایت امریکایی یه مطلب راجع به ازدواج هم/جن/س/گرا ها میخوندم. مثه همیشه نظراتی رو هم که مردم داده بودن خوندم... و این قسمت بدش بود.نظرای تکراری.ولی نظر من راجع به اون نظرات:
1- من نمیدونم این استریت ها چه اصراری دارند هم/جن/س/گرایی رو به پدوفیلیا (رابطه جنسی با کودکان) ربط بدهند...چه چیز مشترکی هست این وسط من نمیدونم... حالا بگذریم از این نکته که اکثر مبتلایان به پدوفیلیا همین استریت های نازنین هستند.
2- با چه زبونی باید به این استریت های از خود راضی فهموند هم/جن/س/گرایی بیماری نیست؛ و دوباره بحث قدیمی ژنتیک رو پیش کشید؟!
3- هم/جن/س/گرایی بر خلاف طبیعته و نرمال نیست... استریت جان یکم مطالعه کن میفهمی که هر چی تو میگی طبیعی نیست.
4- هم/جن/س/گرایی اختیاریه... اختیاری نیست چون توی حیوونا هم وجود داره (مگر اینکه بگید حیوونا هم میشنن راجع به رابطه جنسی فکر میکنن؛ تصمیم گیری میکنن و لابد بعدش گرایش جنسی مورد نظرشون رو انتخاب میکنن.) استریت عزیز بازم بهت میگم مطالعه کن؛مطالعه خوبه!
5- با ازادی و ازدواج این افراد کانون خانواده از هم میپاشه... اولا ما زیر بوته به عمل نیومدیم که؛ محصول همون بنیاد مقدس خانواده هستیم...ثانیا ما چکار به زندگی شما داریم. استریت نگران ,دقت کنی میفهمی این شمایید که زندگی ما رو از هم میپاشونید.
6- ... و یه مشت از این حرفا...
نوشتن همشون هم وقت میخواد,هم اعصاب , هم دوباره بی فایده است. نرود میخ اهنین در سنگ! شما چی فکر میکنید ...کی این جماعت مغرور هموفوب درست میشن؟! اصلا درست شدنی هستن؟!
یه توضیح: البته همه استریت ها مثل هم نیستن و منظور من اون دسته متعصب و هموفوبشون بود. توی اون نظرات یه عده هم موافق بود. و یه عده بدون هیچ توهینی مخالفتشون رو اعلام کرده بودند.و مشکل من با اونایی هست که واسه به کرسی نشوندن نظرشون توهین و فحاشی میکنن.

بعد از چند ساعت جست و جو

2010-07-08T05:57:00.000-07:00

سر کار نمیرم( البته از پاییز دوباره میرم)؛واسه همین همش جلو تلویزیونم و گاهی کامپیوتر! از این کانال به اون یکی... اه ... از دیدن این کلیپ های استریتی (یعنی مرتبط با استریت ها) خسته شدم...یه دختر و یه پسر... پس ما چی... ما کجای رسانه جمعی هستیم؟ همینطور حرص می خوردم که چشمم به جمال کلیپ Rihanna روشن شد ؛Te amo اسم اهنگشه .خب صد در صد اونی نیست که من میخوام (البته شعرش) ولی کلیپش خوبه... دوسش دارم! ولی کلا ظالمانه و زشته که این استریتا هی این کلیپا و فیلما رو به خورد ما میدن... بابا یکمم به ماها فضا بدید. پس ما چی؟ ما کجای رسانه جمعی هستیم؟!

نکته : جا داره اشاره کنم که این ظلم بیشتر متوجه گ/ی ها میشه؛ چون فضا واسه اونا بسته تر هست.

خبر خوب

2010-07-08T05:52:00.000-07:00

دولت بریتانیا با درخواست پناهندگی دو مرد ه/م/ج/ن/س/گرا که یکی ایرانی و دیگری کامرونی بود موافقت کرد. به امید موفقیت و شادی همه رنگین کمونیها

بهاره

2010-07-08T05:44:00.000-07:00

(خواستگاری)

تازه اومده بود توی محل ما. تو باشگاه سر کوچه والیبال یاد میداد. مربی بود. همیشه اخم میکرد...تو خودش بود...همه ازش بد میگفتن... میگفتن یه زن تنها اونم به این جوونی لابد یه کارایی توی اون اپارتمانش میکنه...سبزی فروش سر کوچه همون پیرمرد زشت و بد ترکیب همیشه موقع خرید کلی واسش عاشق پیشه میشد...یه جوری همه تو نخش بودن... بعضی از زنای همسایه میگفتن این زنیکه شوهرامونو از چنگمون در میاره ... این حرفا رو پشت سر منم میگفتن. من دوسش داشتم بهتر بگم عاشقش بودم ...!تو همون اپارتمانی بود که منم بودم.چندبار بهش گفتم منم مثل تو تنهام ؛خوبه غروبا که دلگیره یا من بیام پیشت یا تو بیای پیش من.ولی این رفت و امدمون یه طرفه بود.فقط من میرفتم بعد از چند روز منم دیگه نرفتم پیشش. به عشق بیشتر دیدنش رفتم کلاس والیبال ثبت نام کردم. اسمش مینا بود. دو سه سال از من کوچیکتر بود. پوست سفید و اون چشمو ابروهای سیاهش دیوونم کرده بودن. زیباترین موجودی بود که دیده بودم. موقع تمرین مینا جون اینطوری صداش میکردیم؛ فقط راجع به والیبال حرف میزد.خیلی تودار بود. نمیشد زیاد بهش نزدیک شد.
همیشه یه تی شرت و یه شلوارک سفید میپوشید. لباساشو تو رختکن خودش عوض میکرد.هیچ کس اون تو نمیرفت و کلیدشم دست خودش بود.موقع تمرین همش حواسم به اون بود. فهمیده بود. ولی انگار نمیخواست سر صحبت باز بشه واسه همین ازم فاصله میگرفت.تا اینکه من تصمیمو گرفتم.دلو زدم به دریا.
سه شنبه بود...مرداد بود...کلاس ساعت ده شروع میشد ولی من زودتر از خونه رفتم بیرون. ساعت نه و نیم باشگاه بودم... شک داشتم ولی دیگه نمی تونستم تحمل کنم. براش نامه نوشته بودم برای مینا. رفتم سمت رختکنش تا نامه رو بندازم اون تو...هنوز نیومده بود ؛ نامه رو از زیر در انداختم توی اتاق. کم کم بقیه رسیدن . نه و چهل و پنج مثل همیشه؛ مینا رسید. یه سلامی کرد و به یکی از بچه ها گفت که نرمشو شروع کنید تا من بیام. در اتاقو که باز کرد؛ نامه رو دید...وقتی نامه رو برداشت دیگه حالم خیلی بدتر شد...قلبم از تو سینه داشت میومد بیرون...نفسم در نمی اومد...رفتم یه گوشه نشستم...ساعت از ده گذشته بود و مینا هنوز تو رختکن بود و این موضوع داشت منو نگران میکرد...10:16 ؛10:17 ؛10:18 بالاخره اومد بیرون. داشتم میمردم... همین که به ما رسید به من گفت چرا نشستی... ترسیده بودم...گفت پاشو. پاشو خودتو گرم کن! بدون نرمش بازی کنی کل هیکلت کوفته میشه...فردا سر من غر میزنیا!
گیج بودم...پاشدم که تنهایی نرمش رو شروع کنم...اخه بقیه نرمششون تموم شده بود. یه لبخند زد و گفت بعضیا نذاشتن من به نرمش برسم بیا با هم شروع کنیم...باورنکردنی بود برام...!نفهمیدم اون دو ساعت چطور گذشتن.
موقع رفتن بهم گفت: از طرف من بله!در ضمن اینطوری قبول نیستا!
منم گفتم باشه حتما با گل و شیرینی میام خدمتتون!نمیدونم چطور تونستم اینو بگم.
امروز بعد از 15 سال زندگی عاشقانه...اون نامه رو موقع اسباب کشی تو وسایل مینا پیدا کردم. توش نوشته بودم:
من عاشقتم...قول میدم خوشبختت کنم...با من زندگی میکنی؟!
از طرف بهاره

توضیح : تقریبا اولین بار هست که فارسی مینویسم.(کلاس نذاشتما انگلیسی مینویسم که دوستای فوضولم نفهمن چی نوشتم.)و در کل داستان نویس خوبی نیستم؛البته اگه بشه بهش گفت داستان !به هر جهت خوشحال میشم مشکلاتش رو بگید.انتقاد خوب باعث پیشرفته.

اهنگ عاشقانه

2010-07-07T06:48:00.000-07:00

این مطلب واسه اونایی که فکر میکنن هم/جن/س/گرایی فقط یه موضوع جنسیه و عشق و احساس توش دخیل نیست.
من عاشق این اهنگم.قدیمیه میدونم. ولی قشنگه ! اهنگ jesus to a child از جورج مایکل هست. اهنگ پر از عشق و احساس که شعرش رو جورج مایکل بعد از مرگ معشوقش (Anselmo Feleppa) نوشته. قبل از هر اجرا اهنگ رو به اون تقدیم میکنه. برای اونایی که انگلیسی بلدن شعرشو میذارم.

Kindness In your eyes
I guess You heard me cry
You smiled at me
Like Jesus to a child

I'm blessed I know
Heaven sent And Heaven stole
You smiled at me
Like Jesus to a child

And what have I learned
From all this pain
I thought I'd never feel the same
About anyone
Or anything again

But now I know
When you find love
When you know that it exists
Then the lover that you miss
Will come to you on those cold, cold nights

When you've been loved
When you know it holds such bliss
Then the lover that you kissed
Will comfort you when there's no hope in sight

Sadness In my eyes
No one guessed
Or no one tried
You smiled at me
Like Jesus to a child

Loveless and cold
With your last breath
You saved my soul
You smiled at me
Like Jesus to a child

And what have I learned
From all these tears
I've waited for you all those years
And just when it began
He took your love away

But I still say
When you find love
When you know that it exists
Then the lover that you miss
Will come to you on those cold, cold nights

When you've been loved
When you know it holds such bliss
Then the lover that you kissed
Will comfort you when there's no hope in sight

So the words you could not say
I'll sing them for you
And the love we would have made
I'll make it for two

For every single memory
Has become a part of me
You will always be My love

Well I've been loved
So I know just what love is
And the lover that I kissed
Is always by my side

Oh the lover I still miss
Was Jesus to a child

یک اشتباه

2010-07-07T06:27:00.000-07:00

عاشقش شدم . فکر کردم خودشه همونی که من میخوام. خیلی مهربون و خوشگل بود. زیاد از حد با من قاطی شد. منم با رفتارم, با حرفام و هر طور که فکرشو بکنید سعی کردم بهش بفهمونم که چه حسی بهش دارم. خیلی بهم نزدیک شده بود. مثل یک روح در دو بدن و اینا. بهش گفتم عاشقتم. گفت منم عاشقتم. بهش گفتم بیشتر از یه دوست معمولی عاشقتم , مثل یه عاشق واقعی. گفت منم همینطور. گفتم میخوام تا ابد با تو باشم , برای تو. گفت منم میخوام فقط با تو باشم.
فکر کردم مثل خودم هم/جن/س/گرا ست. اخه خیلی با من صمیمی بود. بیش از حد...! طوری رفتار میکرد که این حس توی من ایجاد شد(حس داشتن یه جی.اف, یه پارتنر ). همش اشتباه بود. برای اولین بار تو عمرم اشتباه تشخیص دادم.(اخه من یکی رو میبینم مثلا تو تلویزیون بعد یه حسی بهش دارم تو مایه ستایش و افتخار و ...؛ بعد از یک سری تحقیقات میفهمم طرف از خودمونه! حتی اگه پسر باشه.) اما اشتباه کردم این دفعه. یک سال کامل سرکار بودم.9 ماهه که فهمیدم, چقدر احمق بودم. چقدر عشقولانه داشتیم (البته نه تا اون حدا). 9 ماه بیش زنگ زد و مثل همیشه کلی خوشحال شدم. ولی زد تو حالم. برای مراسم نامزدیش دعوتم کرد. داشت از خواستگاری و قرار عقد و عروسی میگفت که من احساس کردم مثل یه تیکه یخ شدم. سرد و بی روح . باورم نمیشد. اصلا نمیتونستم هضمش کنم. هنگ کردم .خدایا....! از جشن نامزدیش فقط اینو یادم میاد که مثل ماه شده بود. و اینکه چقدر گریه کردم (بعد از مراسم)! نمیدونم چی میشه.حالا بعد از 9 ماه اون خبر بد انگار میخواد زایمان کنه . اخه شنیدم دارن واسه مراسم عروسی اماده میشن. چه عجولن. الان 9 ماهه تنهام. دلم واسه اون روزا تنگ شده. واسه عشقولانه هامون. نمیدونم ...شاید دیگه جی اف پیدا نکنم...نمیخوام تا ابد تنها بمونم. تنها پیر بشم و تنها بمیرم...تنهایی از جوونیم لذت ببرم.... فکر نکنم خواسته زیادی باشه؛هست؟!
یه توضیح:
تو وبلاگ یکی از دوستانhttp://noghtechinha.blogspot.com/ (نقطه چین ها ) مطلبی خوندم راجع به تداخلگرایی مطلب خیلی قشنگی بود و واقعا باید بهش توجه بشه. اما برای من به شخصه پیدا کردن یه ل/ز/ب/ی/ن تو دنیای واقعی خیلی سخته حالا چه برسه به جی.اف و پارتنر و ...! خوب این بخاطر اینه که من یا امثال من نمیتونیم گرایش جنسیمونو اعلام کنیم. وقتی همه چی یواشکی و با نقاب باشه اینطوری میشه دیگه. مثلا تو قضیه بالا اگه من راحت به اون خانوم میگفتم که ل/ز/ب/ی/ن هستم ؛یه رابطه الکی شکل نمیگرفت ولی نمیشه به همه گفت که, میشه؟! ولی در کل حق با نقطه چین هاست. اینطوری (روش من) هیچ رابطه سالم و خوبی ایجاد نمیشه.
نکته مهم: نقطه چین های عزیز ببخشید که بی اجازه از مطلبتون استفاده کردم.

2010-07-05T06:39:00.000-07:00

"Love shook my heart like a wind falling on the oaks on a mountain"
عشق قلب مرا لرزاند , مثل باد هنگامی که بر درختان بلوط در کوهستان می وزد.
سافو

2010-07-05T06:26:00.000-07:00

پرچم رنگین کمان
چی شد که پرچم رنگین کمانی به سمبل جنبش دگرباشان تبدیل شد؟ اصلا این پرچم از کجا اومد؟
این پرچم برای اولین بار در سال 1978 توسط Gilbert Baker و دوست پسرش طراحی شد و در کارناوالی در ماه june در سانفرانسیسکو مورد استفاده قرار گرفت.
پرچم اولیه دارای هشت رنگ بود ( از بالا به پایین ):
صورتی , قرمز , نارنجی , زرد , سبز , فیروزه ایی , نیلی و بنفش.
بعد ها دو رنگ صورتی و فیروزه ایی حذف شدند و رنگ نیلی به ابی تبدیل شد. پرچم شش رنگی که امروزه هم مورد استفاده قرار میگیرد در سال 1979 به وجود امد. رنگهای مختلف این پرچم نشان دهنده تفاوت های موجود در بین دگرباشان است.
در سال 1994 پرچمی به طول 9 متر ساخته شد و درpride parade همان سال به اهتزاز در امد. این پرچم در کتاب رکوردهای گینس به عنوان طویل ترین پرچم دنیا ثبت شده است. بعد از مراسم pride این پرچم را تکه تکه کردند و به شهرهای مختلف دنیا فرستادند تا در کارناوالها و جنبش ها از انها استفاده شود.
در سال 2003 Baker و دوستانش با کمک تعداد زیادی داوطلب پرچمی به طول دو کیلومتر ساختند. این پرچم هم بعد از مراسم تکه تکه شد و به بیش از صد شهر دنیا فرستاده شد.
(منبع سایت مهربون ویکیپدیا البته فارسی نه)

2010-07-04T12:03:00.000-07:00

coming out

2010-07-04T11:58:00.000-07:00

coming out
یعنی اینکه از اون پیله ایی که دورت بیای بیرون. مثه یه پروانه. coming outچند مرحله داره و اولین و مهمترینش اینکه هر کس با خودش کنار بیاد و خودش رو به عنوان یه فرد از جامعه l.g.b.t قبول کنه. این مرحله به نظر من از همه مراحل راحت تره (واسه من اینطوری بود).
حالا نوبت به این میرسه که به یه نفر دیگه ترجیحا یه دوست نزدیک یا خواهر و برادرتون (به شرط اینکه از سطح درک بالایی برخوردار باشن) موضوع رو بگید.(من به یه دوست خیلی صمیمی گفتم و گفتنش خیلی سخت بود ولی اون خیلی بهم کمک کرد.)

حالا اگه بخوای به خانوادت بگی چی؟
اول اینکه خودتو برای بدترین برخورد اماده کن. بهتره وقتی این کارو انجام بدی که از لحاظ مالی وضعت خوب باشه یا حداقل دستت تو جیب خودت باشه. باید اونقدر قوی باشی که بتونی تنهایی زندگیتو اداره کنی. باید بدونی که با این کار ممکنه به احساسات یا عقاید دینی اونا لطمه بزنی. همه خانواده ها برخورد یکسانی ندارن. لازم نیست که همه چیزو یه دفعه بگی و میتونی مقدمه چینی کنی. میتونی اول به کسی(از بین پدر یا مادر) بگی که بیشتر بهت نزدیکه یا اینکه فکر میکنی راحت تر با این موضوع کنار میاد. بهتر تمام شرایط (مالی و روحی و ...) اونا رو بسنجی و تو بهترین موقعیت بهشون بگی. میتونی این کارو رو در رو انجام ندی مثلا براشون نامه بنویسی. این کار خیلی سخته و به نظر من وحشتناکترین بخشه. بدون مجبور به این کار نیستی اما اگه میخوای این کارو بکنی برات ارزوی موفقیت میکنم.
(من خودم به مامانم گفتم. هیچ عکس العملی نشون نداد. و این موضوع منو اذیت میکنه. اینکه من این همه زجر کشیدم ولی اون هیچ عکس العمل خاصی نداشت انگار اصلا من هیچی نگفته باشم.)
در ضمن من موارد بالا رو تو یه سایت خوندم . و به نظرم یه نگاه کلی. اگه شما برای تکمیلش نظری دارید خوشحال میشم بهم بگید.

2010-07-04T11:50:00.000-07:00

شروع

2010-07-04T11:46:00.000-07:00

سلام
هیچ وقت برای شروع دیر نیست. و من برای بیان خودم , احساسات و افکارم از امروز و از اینجا شروع میکنم.
من از ندیده شدن و از انکار شدن خسته شدم. از اینکه خودمو پشت یه نقاب قایم کنم خسته شدم.
شجاعت و مهارت دوستای وبلاگ نویسم که شاید از وجود من بیخبر باشن به من این جرات رو داد.
امیدوارم بتونم حرفای دلم رو بزنم و حرفای دل ادمایی که مثل من فکر میکنن رو خوب منتقل کنم.
این یه جور coming out بود.